Sunday, 12 July 2009

Review: Miami Vice (2006)

Τι πήγε στραβά λοιπόν;

Χα, λίγο απότομος τρόπος για να ξεκινάς ένα review, ε;; Ναι, αλλά σ΄αυτήν την περίπτωση, αναγκαίος.. Γιατί όταν μιλάμε για τον Michael Mann δεν μπορείς παρά να έχεις - πολύ - υψηλές απαιτήσεις.. Απαιτήσεις που ο ίδιος μας τις έχει δημιουργήσει με αριστουργήματα όπως το Heat, The Insider, Ali και άλλα..

Να διευκρινίσω εδώ, πως το Miami Vice δεν είναι σε καμία περίπτωση μια κακή ταινία.. Δεν είναι όμως και καλή.. Και σίγουρα είναι πολύ μακριά από τα standards που (μας έχει αποδείξει πως) μπορεί να πιάσει ο Michael Mann.. Πίσω στο αρχικό ερώτημα λοιπόν: Τι πήγε στραβά εδώ;

Νομίζω πως για όλα φταίει το... Collateral!!

Ξαφνιαστήκατε; Μισό λεπτό τότε, να εξηγήσω τι εννοώ.. Η προηγούμενη ταινία του Mann πριν το Miami Vice ήταν το Collateral.. Μια ταινία με τον Tom Cruise, η οποία - αδίκως - είχε χαρακτηριστεί ως μια ταινία χαρακτήρων, με ελάχιστο σασπένς και δράση.. Μια ταινία που, όπως πολλοί είχαν πει, "ξοδεύει" πολύ χρόνο στο να αναπτύξει τους χαρακτήρες που υποδύονται ο Tom Cruise και Jamie Foxx, εις βάρος της δραματουργικής πλοκής και της εξέλιξης της ιστορίας..

Αυτό φαίνεται πως επηρέασε τον Mann, κι έτσι - πιθανότατα υποσυνήδειτα - στο Miami Vice αφιερώνει ελάχιστο χρόνο για να μας συστήσει (και να μας κάνει να ταυτιστούμε) με τους δύο βασικούς χαρακτήρες.. Η ιστορία (που δυστυχώς δεν είναι και ότι πιο πρωτότυπο έχουμε δει) κυλάει με καταιγιστικούς ρυθμούς (επιλογή του ίδιου του Mann βεβαίως), κι έμεις μένουμε χωρίς ανάσα προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί πρέπει να νοιαστούμε για τους κεντρικούς ήρωες και την ιστορία τους..

Μάταιος κόπος..

Όσο κι αν προσπαθεί η - απίστευτη - Gong Li, να δώσει λίγο πάθος, λίγο ζωή, λίγο ενδιαφέρον σ' αυτήν την - χιλιοειπωμένη - ιστορία, το focus του Mann είναι τόσο απόλυτα εστιασμένο στο story, που "ξεχνάει" το πιο βασικό: ο θεατής θα νοιαστεί για την ταινία σου, μόνο αν εσύ τον κάνεις να νοιαστεί για τους χαρακτήρες που του παρουσιάζεις..

Όπως όλες οι ταινίες του Mann, visually η ταινία ειναι χάρμα ειδέσθαι.. Η τεχνική του, ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα και το σκηνοθετικό του βλέμμα είναι πραγματικά.. second to none! Η ικανότητα του να δίνει ένα ιδιαίτερο, ένα μοναδικό, ένα σκοτεινό ύφος σε κάθε ταινία του και να σκηνοθετεί απίστευτα ρεαλιστικές και γεμάτες σασπένς σκηνές δράσης είναι απαράμιλλη..

Ερμηνευτικά, λίγα πράγματα, μιας και - όπως εξήγησα και πιο πάνω - το story κι ο ρυθμός επισκιάζουν κάθε προσπάθεια για δυνατές ερμηνείες.. Κάθε προσπάθεια, είπα; Γράψε λάθος.. Η επιλογή της Gong Li είναι εξαιρετική (τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όποιον το σκέφτηκε) και είναι η μόνη που καταφέρνει να σταθεί στο ύψος της ερμηνευτικά.. και ως αυστηρή και commited businesswoman, αλλά και ως a broken woman-in-love.. Όσοι ξέρουν τι εστί Gong Li είμαι σίγουρος πως δεν περίμεναν κάτι λιγότερο από μια τόσο εξαιρετική ηθοποιό..

All in all, απ' αυτά που έχω ακούσει μέχρι στιγμής, ο Mann φαίνεται να ξαναβρίσκει την φόρμα του με το Public Enemies, και πραγματικά ελπίζω να είναι έτσι.. Γιατί για έναν Mann-fanatic όπως εγώ, ταινίες όπως το Miami Vice δεν δείχνουν ούτε το 50% του πραγματικού Michael Mann..

The weeping meadow: Για όσους αναρωτιούνται..

Τεράστιος Θεόδωρος Αγγελόπουλος..

Με αφορμή την ταινία αυτή, καλό είναι να πούμε και κανά δυο πραγματάκια γι' αυτόν τον τόσο παρεξηγημένο Έλληνα σκηνοθέτη..

Σύντομα...

Just say no..

Δεν μπορεί... Μπορεί;;;

Το διάβασα στην ηλεκτρονική zougla και.. δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να είναι αυτή που σκέφτομαι..

Ερωτικό σκάνδαλο... που «έσκασε» μέσα στο Σαββατοκύριακο, έρχεται να αναστατώσει την σόου μπιζ και... όχι μόνο.

Η είδηση είναι καυτή... Η πασίγνωστη παρουσιάστρια, με τις μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό της, είναι παντρεμένη με παιδιά και ουδέποτε έδωσε αφορμές για να συζητηθεί έστω και το παραμικρό που θα αφορούσε στην προσωπική της ζωή, γι’ αυτό και η είδηση «έπεσε» σαν βόμβα.

Ο νεαρός επιχειρηματίας, ο οποίος με τις σχέσεις του έχει απασχολήσει αρκετές φορές τα πηγαδάκια της σόου μπιζ, αλλάζει τις ερωτικές του συντρόφους σαν τα... πουκάμισα. Η παρουσιάστρια είπε ψέματα στον σύζυγό της πως θα ταξιδέψει στην Κύπρο για επαγγελματικούς λόγους, αφού είχε κανονίσει ερωτικό ταξιδάκι με τον... καλό της.

Σάββατο πρωί και στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος καταφθάνει η παρουσιάστρια συνοδευόμενη από τον σύζυγό της. Ο ανυποψίαστος άντρας της, αφού την... έβαλε στο αεροπλάνο, έφυγε ήσυχος για το σπίτι.

Ο... ερωτύλος επιχειρηματίας περιμένει την αγαπημένη του, μέσα στο αεροπλάνο, καθώς δεν ήθελαν να τους δει κανείς στο αεροδρόμιο. Κάθισαν σε διαφορετικές θέσεις και απλά κοίταζαν ο ένας τον άλλον και χαμογελούσαν. Μόλις έφτασαν στην Κύπρο, πήραν μαζί ταξί, κατευθύνθηκαν προς το πολυτελές ξενοδοχείο και από το Σάββατο το πρωί το παράνομο ζευγάρι δε βγήκε από τη σουίτα ούτε στιγμή.

Το fimotro.blogspot στον αέρα..

Για 3 μέρες υπομονή μας προειδοποιούσε, αλλά τελικά η υπομονή δεν κράτησε παραπάνω από μερικές μέρες..

Τα πρώτα post ήδη έγιναν στο http://www.fimotro.blogspot.com/

Όπως έγραψα και σε προηγούμενο post, είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθενός να μπει, να δει και να κρίνει..

Very excited..

..για τις νέες ταινίες που μόλις έκανα upload στο iPhone μου!!

Δείτε και θα καταλάβετε:

Righteous Kill

The Good German

The Weeping Medow

Synecdoche, New York

The Girlfriend Experience

PRESSMME τέλος, ανοίγει το fimotro;;;

Ραγδαίες φαίνεται πως είναι οι εξελίξεις στο PRESSMME και τις μηνύσεις που έχουν κατατεθεί εναντίον του σε μια προσπάθεια ταυτοποίησης του blog με τον δημοσιογράφο Γιάννη Παπαγιάννη..

Χωρίς να μπορώ να μπω σε λεπτομέρειες (που δεν ξέρω...) είναι πραγματικά κρίμα να κλείνει ένα τόσο πετυχημένο blog.. κι αυτό δεν το λέω βασιζόμενος σε page views και unique visitors, αλλά στο γεγονός πως αυτό το blog είχε καταφέρει και είχε ενοχλήσει αρκετούς, πολιτικούς και μη..

Εννοείται φυσικά πως άλλο αυτό και άλλο οι κατηγορίες για εκβιασμό κτλ, που, βάσιμες ή μη, είναι βαριές και.. (όπως αποδείχτηκε) άκρως αποτελεσματικές..

Βέβαια, επειδή το καλό (;;;) το παλικάρι ξέρει κι άλλο μονομάτι, ρίχτε μια ματιά εδώ και τα συμπεράσματα δικά σας...

Saturday, 11 July 2009

Λέει αλήθεια ή μας κάνει πλάκα;;;

Ιδανική λύση...

Δεν είναι μυστικό πως πολλοί στον Ολυμπιακό (προσ)εύχονται να βρει ομάδα στο ΝΒΑ ο Chilli..

Κι αν γίνει αυτό, τότε ο κύριος της φωτογραφίας θα είναι - με διαφορά - ο καταλληλότερος να καλύψει το κενό..

Αλλά -μεταξύ μας - πότε κάναμε εμείς την σωστή επιλογή για να την κάνουμε τώρα;

Προσεχώς..

Έρχονται λίγα λόγια για το Miami Vice (και τι πήγε στραβά) και μερικές σκέψεις για το - φαινόμενο - Donnie Darko..

Σύντομα..

Πολλά λες.. Χαλάρωσε λιγάκι..

Σε μπαράζ δηλώσεων έχει επιδοθεί τις τελευταίες μέρες ο... Γιωργάκης, προσπαθόντας να μας πείσει όλους οτι αυτός δεν ήθελε να φύγει, αλλά με την προσφορά που του έκανε ο Ολυμπιακός δεν είχε άλλη επιλογή..

Το χω ξαναγράψει.. Σήμερα φαίνονται τα λάθη των Αγγελόπουλων.. Όταν ο (κάθε) Πρίντεζης βγαίνει φόρα παρτίδα και απαιτεί συμβόλαια του 1+ εκατομμύριου ευρώ.. Ποιός; Ο Πρίντεζης.. Που παίζει δυο χρόνια μόνο σε κορυφαίο επίπεδο και δεν έχει πάρει τίποτα.. ούτε σε συλλογικό ούτε σε ατομικό επίπεδο..

Αλλά βέβαια όταν παίρνει 1+ ο Βασιλόπουλος (που ακόμα δεν ξέρουμε αν θα ξαναπαίξει μπάσκετ, αλλά τον πληρώνουμε κανονικά), 1+ ο Μπουρούσης και 6 ο Chilli, τότε γιατί να μην απαιτήσει και τόσα ο Πρίντεζης;

Κι επειδή ξέρω πως κάποιοι θα πούνε ότι αφού βρέθηκε ομάδα να του τα δώσει, τότε προφανώς και τα αξίζει, εγώ μόνο ένα έχω να πω: μαγκιά του που τα πήρε και καλά έκανε, αλλά τις δηλώσεις περί Ολυμπιακοφροσύνης καλύτερα να τις αφήσει στην άκρη..

Άμα θέλει να μας το παίξει μάγκας Πειραιώτης, ας βγεί και να πει το αυτονόητο: ναι, όλα για τα λεφτά έγιναν, αφού αυτοί μου δίναν περισσότερα, φυσικά πήγα σε αυτόυς.. Την τσέπη μου κοιτάω πρώτα και πάνω απ' όλα.. Μάλιστα, μια ξεκάθαρη και ντόμπρα δήλωση.. Κανείς δεν θα μπορούσε τότε να του προσάψει τίποτα.. Εγώ προσωπικά θα ήμουν ο πρώτος που θα έκανα post και θα του ευχόμουν καλή τύχη..

Αλλά όχι αφού έχει τσεπώσει πρώτα το 1+, να μας λέει εγώ ήμουν, είμαι και θα είμαι πάντα Ολυμπιακός, έστω κι αν κάποιοι δεν μου συμπεριφέρθηκαν σωστά (για να τρέξει να ξεκαθαρίσει μετά πως δεν εννοούσε τους Αγγελόπουλους..)

Sorry μεγάλε, καταλαβαίνω την πίκρα, αλλά δεν μπορείς να τα χεις όλα σ' αυτήν την ζωή.. Κι επειδή προφανώς σε νοιάζει να μην κόψεις γέφυρες με τους οπαδούς, απλά έχε στο μυαλό σου οτι Παπαλουκάς δεν θα γίνεις ποτέ..

Αυτά.. Αντίο, και θα τα πούμε στην Euroleague..

Ο Red Duckling παραδίδει για μια ακόμη φορά μαθήματα χιούμορ και δημιουργικότητας!!!

Ολη η αλήθεια για τον Ολυμπιακό!

Αν νομίζετε ότι στη χθεσινή Sportday διαβάσετε όλη την αλήθεια για τον Ολυμπιακό, απλά γελιέστε!!
Γιατί σήμερα στην εφημερίδα του Red Duckling, υπάρχει πραγματικά όλη η αλήθεια!!

Διαβάστε αποκλειστικά στο πρωτοσέλιδο και το ...μόνο φύλλο της εφημερίδας την σκληρή πραγματικότητα για τους πρωταθλητές Ελλάδας!

Ζητώ συγγνώμη που πικραίνω τους φίλους μου τους Ολυμπιακούς, αλλά από τη στιγμή που έμαθα την πραγματικότητα δεν μπορούσα να σας την κρύψω...

Friday, 10 July 2009

Review: Wall-e (2008)

Ότι και να γράψω γι’ αυτήν την ταινία θα είναι λίγο.. Είναι τέτοια η δύναμη της, είναι τόσο έντονα τα συναισθήματα που σου προκαλεί, που...

Αλλά ας τα πάρω τα πράγματα από την αρχή.. Ο συνδυασμός Pixar – Disney είναι τόσο πετυχημένος, που πραγματικά είναι τρομακτικό! Το έγραψα και σε προηγούμενο post, όλα πρέπει να ξεκινάνε από την ιστορία που έχεις να διηγηθείς.. ακόμα και στα cartoons.. Η’ μάλλον, even more when it comes to animated pictures… Το motto λοιπόν της Disney (“Story is King”) είναι ολόσωστο, και δύσκολα θα μπορούσε να είχε βρει καλύτερο εκφραστή από την Pixar..

Το Wall-e δεν είναι μια ιστορία για παιδιά.. Έστω κι αν απεθύνευται κατά κύριο λόγο σε αυτά.. Είναι μια ιστορία που θα σας αγγίξει όλους.. Και είναι πραγματικά άξιο θαυμασμού το πόσο engaging μπορεί να είναι μια ιστορία με πρωταγωνιστές δύο ρομπότ και με έλαχιστο διάλογο.. Άλλο ένα δείγμα του ταλέντου και της δημιουργικότητας των ανθρώπων της Pixar..

Χωρίς καλά καλά να το καταλάβεις, μπαίνεις στο τριπάκι μιας πολύ black ιστορίας (η Γη έχει γεμίσει σκουπίδια και το ανθρώπινο γένος έχει μετοικίσει σε ένα διαστημόπλοιο, περιμένωντας (;;;) ένα σημάδι ότι η Γη μπορεί να κατοικηθεί ξανά) και ακολουθείς την – μοναχική – πορεία του Wall-e, που προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα, αλλά ταυτόχρονα γοητεύεται και μαγεύεται από τα «καλά» του ανθρώπινου πολιτισμού και την ικανότητα των ανθρώπων να ερωτεύονται και να αγαπούν..

Των ανθρώπων είπα; Γράψε λάθος..

Ναι, το Wall-e είναι σίγουρα μια ιστορία αγάπης ανάμεσα σε δύο μηχανές, αλλά ταυτόχρονα περνάει και ένα σωρό μηνύματα για την χρήση της τεχνολογίας, τόσο την καλή όσο και την κακή και θίγει οικολογικά συζήτηματα που ακόμα και motion pictures διστάζουν να αγγίξουν.. Και το κάνει με έναν τρόπο που δεν είναι ηθικοπλαστικός, ούτε προκαλεί θυμηδία στους μεγαλυτέρους.. Είναι ένα μήνυμα που περνάει κατευθείαν μέσα από την ιστορία του Wall-e και της EVE, και δεν χρειάζεται κάποιος σεναριογράφος να το χωρέσει στο σενάριο του για να ικανοποιήσει κάποιον χορηγό..

All in all, το Wall-e είναι – με απλά λόγια – η καλύτερη ταινία της Pixar. Μέχρι στιγμής βέβαια και... μέχρι την επόμενη φυσικά (που ίσως να είναι το Toy Story 3, που βγαίνει σε λίγους μήνες...). Δείτε το (σε όσους σας έχει ξεφύγει..) χωρίς ενοχές και ενδοιασμούς και θα με θυμηθείτε..

Wednesday, 8 July 2009

(Short) Review: Iron Man (2008)

'Εναν σχεδόν χρόνο μετά την προβολή του και ενώ έχουν ήδη αρχίσει τα γυρίσματα του Νο.2, ήρθε η ώρα να ετοιμάσω αυτό το review.. Δεν θα είναι πολύ μεγάλο, εξάλλου για καλοκαιρινό blockbuster μιλάμε, δεν υπάρχουν και πολλά να πούμε..

Ως τέτοιο λοιπόν, πετυχαίνει απόλυτα τον στόχο του! Είναι απλό, διασκεδαστικό, εντυπωσιακό (εκεί που πρέπει) κι έχει κι ένα – τεράστιο – ατού: τον Robert Downy Jr.. Είναι εντυπωσιακό το πόσο καλύτερα λειτουργεί η ταινία όταν ο Downy είναι ΕΚΤΟΣ του κουστουμιού του Iron Man και απλά «παίζει μπάλα» με την persona του Tony Stark.. Είναι ακριβώς αυτό το σημείο που η ταινία διαφοροποιείται από καλοκαιρινά blockbuster τύπου Transformers...

Συνειδητή επιλογή – φυσικά – του σκηνοθέτη να ακολουθήσει τον δρόμο που χάραξε ο Sam Raimi με τα Spiderman και ο Christopher Nolan με τα Batman: χρησιμοποίησε καλούς και όχι απλά γοητευτικούς ηθοποιούς, πλαισίωσε τους με άλλους καλούς ηθοποιούς και δυνατά back stories, δώσε χρόνο στο να φτιάξεις την ιστορία (όχι μόνο του πρώτου, αλλά και της συνέχειας) και βρες τρόπο να χρησιμοποίησεις την τεχνολογία για να εξυπηρετήσεις την ιστορία και όχι απλά να εντυπωσιάσεις τα 15χρονα...

Αποτέλεσμα; Όχι φυσικά το «απαύγασμα της 7ης τέχνης», αλλά ένα άκρως entertaining καλοκαιρινό blockbuster, που βλέπετε με ευχαρίστηση και.. χωρίς ενοχές (του στύλ, τι Hollywood-ιανά σκουπίδια κάθομαι και βλέπω..)

Not bad, huh?

Ολυμπιακός και... μοντέλα

Το... trend είναι γνωστό.. Κάθε φορά που έρχεται κάποιος προπονητής από το εξωτερικό, αρχίζουν αμέσως οι δημοσιογράφοι (και εννίοτε υπάλληλοι της ΠΑΕ) να μιλάνε για “εφαρμογή του (τάδε) μοντέλου στον ποδοσφαιρικό Ολυμπιακό”..

Έτσι, όλοι θα θυμάστε το... σκανδιναβικό μοντέλο που ήθελε να εφαρμόσει ο Ολυμπιακός με Σόλιντ ή το γαλλικό, με την βοήθεια Καρεμπέ και την (επικείμενη) πρόσληψη Λε Γκεν.. Το μοναδικό που πέτυχε φυσικά (έστω και για λίγο) ήταν το σέρβικο (ελέω Μπάγεβιτς), ενώ το ισπανικό ήταν – όπως αποδείχτηκε – λίγο ακριβό για τα γούστα του Σωκράτη.. Περιέργως, κουβέντα για το – παγκοσμίως άγνωστο – γεωργιανό μοντέλο δεν έχει γίνει ακόμα.. Οψόμεθα...

Φυσικά, κοινός παρονομαστής σε όλα τα παραπάνω μοντέλα, είναι πως λίγους μήνες μετά, τέτοιες δηλώσεις / οράματα / σχέδια ακούγονται μόνο ως αστείο, αφού ο – εκάστοτε – προπονητής έχει υποκύψει στα “χτυπήματα” της απύθμενης άγνοιας του Θείου από ποδόσφαιρο και την έχει “κάνει” από τον πάγκο, χωρίς καλά καλά να καταλάβει από που του ήρθε..

Τώρα, που λόγω οικονομικής κρίσης, ο Ολυμπιακός προσπαθεί να γίνει πολυμετοχικός (ένα βαρύ πλήγμα στον εγωισμό του Σωκράτη), νομίζω ότι είναι καλό να σκεφτούμε και τι.. διοικητικό μοντέλο θα είναι καλό να υιοθετήσει ο Ολυμπιακός.. Και όχι, δεν μιλάω για πολυμετοχικότητα (ούτε την κανονική ούτε αυτήν που βαυκαλίζεται ο Κόκκαλης), αλλά μιλάω στον συνολικό τρόπο λειτουργίας της ομάδας..

Και αφορμή γι’ αυτό στάθηκε το σημερινό άρθρο του Αντώνη Καρπετόπουλου στην SportDay, όπου δημοσιεύει μια επιστολή αναγνώστη, σχετικά με το διοικητικό μοντέλο της Πόρτο:

«Αν ήμουν ο Κόκκαλης και μου έλεγαν ότι η Πόρτο έκανε πρόταση για τον Μπελούτσι, θα έπαιρνα αμέσως τηλέφωνο τον πρόεδρό της και θα του έλεγα: "Πίντο, αδερφέ μου, τον Μπελούτσι στον δίνω τζάμπα. Και σε φιλοξενώ και μια βδομάδα στη Μύκονο! Τι ζητάω για αντάλλαγμα; Να με μάθεις! Να με μάθεις να διοικώ και να κάνω αυτά τα deals! Δεκαπέντε χρόνια στο κουρμπέτι δεν ξέρω ούτε τα βασικά! Θα μου κάνεις δύο τρίωρα ιδιαίτερα την ημέρα, και κάτι θα μάθω σε μία βδομάδα!".

Σοβαρά τώρα, κοιτάω τι έχει κάνει η Πόρτο στο μεταγραφικό παζάρι μέχρι στιγμής και ζηλεύω! Εχει αγοράσει 7 παίκτες για 12,7 εκατ. Και έχει πουλήσει 8 για 48,5 εκατ. Μιλάμε για 36 εκατ. κέρδος, όσα δεν θα βγάλει ελληνική ομάδα ποτέ! Σε αυτά τα λεφτά αν βάλουμε και τα 15 εκατ. του Σισόκο, ο οποίος είχε κλείσει στη Μίλαν, αλλά η μεταγραφή χάλασε τελευταία στιγμή, αλλά και τον Μπρούνο Αλβες που είναι έτοιμος να φύγει για 20 εκατ., με πιάνει πονοκέφαλος από την πρόσθεση! Και δεν μιλάμε για Μάν. Γιουν. ή Ρεάλ, αλλά για μια ομάδα που συμμετέχει στο πορτογαλικό πρωτάθλημα, το οποίο πάνω-κάτω έχει "παρόμοια" αγοραστική αξία με το ελληνικό. Φυσικά αυτό δεν είναι τύχη, αλλά σχέδιο, το οποίο λέει ότι κάθε τρία ή τέσσερα χρόνια κάνουμε μια καλή ευρωπαϊκή χρονιά και μετά πουλάμε.

Οι άνθρωποι είναι μάγοι. Αγόρασαν πριν από ένα χρόνο τον Σισόκο για 300.000 ευρώ και σήμερα τον πουλάνε 15 εκατ.! Τον Χουλκ για 6 εκατ. και σήμερα η αξία του είναι στα 17 εκατ. Ο Λούσο Γκονζάλες αγοράστηκε 6,6 εκατ. και χθες πουλήθηκε 18 εκατ. Ο Μανίς αγοράστηκε 2,2 και πουλήθηκε 16 εκατ. Ο Μποσίνγκουα 1,7 και πουλήθηκε 20,6! Ο Αντερσον 4,5 και πουλήθηκε 18,5. Ο Ντέκο 2,3 εκατ. και πουλήθηκε 21 εκατ. Ο Κουαρέσμα από 6 εκατ. πουλήθηκε 18,5!

Ο Πέπε από 1 εκατ. πουλήθηκε 30 εκατ. στη Ρεάλ! Aγόρασαν κάποτε τον Σεϊταρίδη (Αύγουστο) για 3 εκατ. και 8 μήνες μετά τον πούλησαν για 10 εκατ. Δεν το θεωρώ απίθανο να κάνουν το ίδιο και με τον Μπελούτσι. Η λίστα είναι πρόχειρη: θα έχει και άλλους. Αλλά ξέχασα. Αυτοί είναι κουτόφραγκοι και ασχολούνται με πανηγυράκια, ενώ εμείς, Αντώνη, λίγες βδομάδες πριν από τα επίσημα παιχνίδια ψάχνουμε να αυξήσουμε το μετοχικό κεφάλαιο μήπως κάνουμε καμιά μεταγραφή».

Ξέρω τι σκέφτεστε.. Πόσο μακριά είναι ο Ολυμπιακός (και οποιαδήποτε ελληνική ομάδα) από μια τέτοια διοικητική.. κουλτούρα! Η’ ακόμα χειρότερα, πως είναι δυνατόν να περιμένω να υιοθετήσει μια τέτοια διοικητική φιλοσοφία ο Κόκκαλης μετά από τόσα χρόνια...

Φυσικά και δεν το περιμένω.. Ξέρω πως είναι αδύνατον.. Εξάλλου αυτό που κάνει η Πόρτο, είναι ελάχιστες ακόμα ομάδες που να μπορούν να περηφανευτούν πως το κάνουν.. Θέλει μυαλό, θέλει ταλέντο, θέλει – τρομερή – οργάνωση, θέλει πλάνο, θέλει σχέδιο, θέλει υπομονή, θέλει scouting, θέλει commitment to the cause...

Τι απ’ όλα αυτά έχει ο Ολυμπιακός; Τίποτα..