Thursday, 16 July 2009

Φτάνει στο τέλος της η καριέρα του Soderbergh;;;

SODERBERGH: I CAN SEE THE END OF MY CAREER

Following the failure of Che, his biopic of Cuban rebel leader Ernesto Che Guevara, starring
Benicio Del Toro, and the recent last-minute decision by Sony to abort the production of his Moneyball, which was to have starred Brad Pitt, Steven Soderbergh has told Britain's Guardian newspaper, "I can see the end of my career."

In an interview with the newspaper, Soderbergh, whose films include
Traffic, Eric Brockovich, and Ocean's Eleven, admitted that he regretted making the four-hour Che, which reportedly cost $58 million to produce and earned about half that amount worldwide.

"For a year after we finished shooting I would still wake up in the morning thinking, 'Thank God I'm not shooting that film,'" he said.

Soderbergh noted that, given the current economic "landscape," such a film could not have found even the limited financing that it did. "A few more years maybe ... and then the stuff that I'm interested in is only going to be of interest to me. ... And so I've got a list of stuff that I want to do -- that I hope I can do -- and once that's all finished I may just disappear."

Άρης Σοϊλέδης

Ο μικρός έχει πολύ καλό αριστερό...

Ας ελπίσουμε να έχει και μυαλό...

Wednesday, 15 July 2009

Blogs, ασυδοσία και κυνήγι μαγισσών...

Ενδιαφέρον το σημερινό άρθρο του Βασίλη Χιώτη στο Βήμα σχετικά με τα blogs, τον ρόλο τους (στην πολιτική και μη ζωή) και.. στο μέλλον τους... Παραθέτω ένα μικρό μόναχά κομμάτι εδώ, αυτό που εμένα προσωπικά μου προκάλεσε το μεγαλύτερο ενδιαφέρον:

Διότι blogging σημαίνει ελεύθερη διακίνηση ιδεών και ανταλλαγή απόψεων για όλα τα ζητήματα της επικαιρότητας. Με αυτόν τον γνώμονα λειτουργεί το 95% των blogs που υπάρχουν στην Ελλάδα και τα οποία θα πρέπει να συνεχίσουν να λειτουργούν ελεύθερα. Κάτι πρέπει να γίνει όμως για αυτό το 5%. Για αυτά τα 5-10 blogs που υβρίζουν καθημερινά όποιον βλέπουν στην τηλεόραση και όποιον διαβάζουν στις εφημερίδες. Πρόκειται για τα blogs που παραβίασαν τον νόμο και δημοσιοποίησαν τα exit polls την ημέρα των ευρωεκλογών, που αναμεταδίδουν χωρίς διασταύρωση όποια φήμη ακούνε και που επιτίθενται εναντίον όποιου δεν τους αρέσει, προσβάλλοντας συχνά ακόμη και την προσωπικότητά τους.

Θα μπω κατευθείαν στο θέμα.. Για να είμαι ειλικρινής, δεν διαφώνω.. Το αντίθετο.. Πιστεύω πως όντως υπάρχουν blogs, ή για να είμαι πιο ακριβής, συγκεκριμένα posts ορισμένων blogs που αγγίζουν και ξεπερνούν καμιά φορά τα όρια της – καλώς εννοούμενης – δεοντολογίας..

Αλλά μήπως αυτό είναι φαινόμενο που παρατηρείται αποκλειστικά σε blogs;; Θέλω να πω, δεν υπάρχουν και portals, δεν υπάρχουν εφημερίδες που συχνά-πυκνά γράφουν υπερβολές ή ακόμα και συκοφαντίες ανώνυμα ή κρυμμένοι πίσω από ψευδώνυμα; Και πιο γενικά αν το δούμε, σε κάθε χώρο, δεν υπάρχουν παντού οι καλοί, οι αξιόλογοι κι αυτοί που δεν το κάνουνε καλά ή το κάνουν για να εξυπηρετήσουνε συμφέροντα; Γιατί - ξαφνικά - τόση μεγάλο ενδιαφέρον και οργή για τα blog;; Τόσο πολύ έχουν ενοχλήσει πια;;

Και επειδή εγώ (ερασιτέχνης) blogger είμαι και η blog-όσφαιρα με ενδιαφέρει περισσότερο, θα επικεντρωθώ στην συζήτηση περί blogs (και κλεισίματος μερικών από αυτά) και θα το πάω και ένα βήμα παρακάτω.. Ναι λοιπόν νομίζω πως καλό θα είναι να γίνει κάτι για το δικό μας το «συνάφι».. Μακροπρόθεσμα, μπορεί να είναι καλό για όλους μας..

Αλλά είναι η λύση το κλείσιμο 5-10 blogs; Μπορεί ποτέ η λύση – εν έτει 2009 – να είναι στη λογική «πονάει χέρι, κόβει χέρι, πονάει πόδι, κόβει πόδι»;;; Με όλο τον σεβασμό, αλλά νομίζω πως αυτή δεν είναι λύση, αλλά περισσότερο μοιάζει με κυνήγι μαγισσών και κάψιμο στην πυρά..

Μοιάζει περίεργο, αλλά φαίνεται πως η κυβέρνηση (και οι – όποιοι – σύμβουλοί της) δεν καταλαβαινουν πως όσο πιο πολύ κυνηγάνε και προσπαθούν να απαγορεύσουν κάτι, τόσο πιο πολύ θα προκαλούν το ενδιαφέρον περισσοτέρων να ασχοληθούν μ’ αυτό! Ή μήπως δεν ξέρουμε πόσο πολύ οι Έλληνες λατρεύουν να παραβιάζουν νόμους και κανόνες;;

Πιστεύω – κι αυτό μένει να αποδειχθεί στην πράξη – πως για κάθε ένα blog που θα κλείνει, 5 με 10 καινούρια θα ανοίγουν.. Τουλάχιστον αυτό μας έχει δείξει η ιστορία με το κυνήγι (για συκοφαντία και τότε, αν θυμάμαι καλά) στο press-gr.. Πόσα και πόσα blogs δεν ξεπετάχτηκαν λίγο μετά την ιστορία με τον Καψαμπέλη;;

Όχι, η λύση δεν είναι αυτή.. Η λύση δεν μπορεί να είναι αυτή.. Λύση μπορεί να προέλθει μόνο από μέσα.. Από αυτούς που διαχειρίζονται και από αυτούς που διαβάζουν blogs.. Εμείς οι ίδιοι θα (πρέπει να) είμαστε αυτοί που θα βάλουμε στην άκρη blogs που συκοφαντούν ή blogs που επιτίθενται δεξιά κι αριστερά χωρίς στοιχεία.. Στην τελική, είναι ευθύνη του κάθενος από εμάς να δει και να κρίνει κατά πόσο μια πληροφορία, μια είδηση τον πείθει, τον εκφράζει ή την βρίσκει αδιάφορη, προσβλητική ή ακόμη και συκοφαντική.. και φυσικά να πράξει ανάλογα... Ο καθένας μας πρέπει να βάλει τα δικά του όρια..

Το... «κράξιμο» εξάλλου ήταν ανέκαθεν εθνικό άθλημα στην Ελλάδα και είμαι σίγουρος πως σύντομα τα blogs που θα λειτουργούσαν με αυτόν τον τρόπο θα είχαν όλο και λιγότερους επισκέπτες, οπότε και νομοτελειακά θα αναγκαζόντουσαν να κλείσουν ή να αλλάξουν τακτικές.. Γιατί αυτό είναι το άλλο καλό με τα blogs.. Είναι αποκλειστικά δικιά σου ευθύνη σε ποια μπαίνεις, ποια διαβάζεις και ποια – επιδεικτικά ή όχι – επιλέγεις να αγνοείς.. Κανείς δεν μπορεί να σου επιβάλλει ή να σου π(λ)ασάρει τίποτα..

Η πικρή αλήθεια είναι πως για όσο μερικοί θα θέλουν να διαβάσουν exit polls από νωρίς το πρωί την ημέρα των εκλογών, θα βρεθεί κάποιος να τους τα προσφέρει.. Και όποιος θέλει να συκοφαντήσει, επίσης θα βρεί τον τρόπο να το κάνει, είτε αυτό είναι μέσω blog, μέσω comment σε blog ή μέσω quiz σε εφημερίδα ή σε portal.. Αυτοί είναι οι νόμοι της αγοράς: η ζήτηση είναι αυτή που οδηγεί την προσφορά..

Δεν μπορεί πραγματικά να πιστεύουν μερικοί πως αυτά - τα όποια - 5 blogs είναι η ρίζα του κακού και οτι ξεριζώνοντάς τα το κακό θα εκλείψει.. Χρειάζεται μεγάλη προσοχή για να μην επικεντρωθούμε μόνο στο δέντρο και καταλήξουμε στο να χάσουμε το δάσος...

Review: Last Chance Harvey (2008)

Δεν ξέρω αν συμβαίνει και σε σας.. Αλλά μερικές φορές, με μερικές ταινίες «δένεσαι» πριν καλά καλά ακόμα τις δεις.. Δεν νομίζω πως μπορώ να σας στο εξηγήσω αν δεν το χετε νιώσει, αλλά αν συμβαίνει και σε σας, είμαι σίγουρος πως με καταλαβαίνετε καλά..

Την ταινία αυτή δεν την είχα ακούσει καθόλου, ήταν εκτός radar αν θέλετε.. Έτσι λοιπόν, μια μέρα, χαζεύοντας το Empire, έπεσε το μάτι μου στο review της.. Ένα review όχι απαραίτητα και πολύ θερμό, αλλά αρκετό για να με κάνει να ενδιαφερθώ γι’ αυτήν την ταινία, να ψάξω να την βρω και να την παρακολουθήσω..

Με λίγα λόγια, το review μίλαγε για 2 εξαιρετικές ερμηνείες σε ένα ζεστό, αλλά απλό, έως υποτονικό, story, με αρκετές «τρύπες» και αδιάφορα sub-plots..

Ναι, χωρίς αμφιβολία, από θέμα story, το Last Chance Harvey δεν είναι δα και τίποτα το πρωτότυπο.. Αλλά μεταξύ μας, ποιά ρομαντική comedy είναι;; Όλες – λιγότερο ή περισσότερο – στην ίδια πλατφόρμα κινούνται με τον εκάστοτε πρωταγωνιστή να βρίσκεται σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής του και τον έρωτα να εμφανίζεται (πάντα) απρόσκλητος για να αλλάξει τις ισορροπίες..

Και ας είμαστε ειλικρινείς.. Ποτέ δεν κρίνουμε ένα rom.com. με βάση το πόσο αληθοφανές ή ενδιαφέρον είναι το story.. Αυτό που μετράει – κυρίως – είναι η χημεία μεταξύ των δυο πρωταγωνιστών.. Το πόσο πειστικοί είναι στο να μας κάνουν να πιστέψουμε το love story τους, παρά τις – όποιες – σεναριακές απιθανότητες..

Το Last Chance Harvey, λοιπόν, ευτυχεί να έχει δύο καταπληκτικούς ηθοποιούς, με τον ένα απ’ αυτούς μάλιστα με σπάνια κωμική φλέβα.. Και όχι, περιέργως πως, δεν είναι ο Harvey.. Κι εδώ νομίζω πως κρύβεται το μυστικό της ταινίας αυτής..

Χωρίς να έχεις ποτέ την παραμικρή αμφιβολία για το ποιος είναι ο πρωταγωνιστής και από ποιανού το P.O.V. (point of view) παρακολουθούμε τις εξελίξεις, είναι η Emma Thompson αυτή που κλέβει την παράσταση με την ερμηνεία της.. Πραγματικά, μου είναι δύσκολο να σκεφτώ μια άλλη ηθοποιό που θα μπορούσε να ερμηνεύσει το ίδιο καλά αυτόν τον ρόλο.. Kudos φυσικά και στον Dustin Hoffman που δεν έχει κανένα complex να κάνει ένα βηματάκι πίσω σε όλες τις σκηνές που μοιράζονται με την Thompson και να συνοδεύσει διακριτικά, παρά να διεκδικήσει κάτι παραπάνω... Αυτό λέγεται και μεγάλος ηθοποιός..

Σεναριακά, αλλά και σκηνοθετικά μην περιμένετε κάτι το ιδιαίτερο.. Το story, όπως προανέφερα, είναι απλό και ο σκηνοθέτης – έξυπνα, κατά την γνώμη μου – επιλέγει να το παρουσιάσει με μια λιτή σκηνοθεσία, που βασικό σκοπό έχει να αναδείξει τους 2 βασικούς πρωταγωνιστές.. Δεν χρειάζεται κάτι παραπάνω..

All in all, νομίζω πως εδώ έχουμε τον ορισμό αυτού που λέμε romantic comedy, αλλά είναι πολύ... refreshing να το βλέπεις με δύο ώριμους ηθοποιούς, παρά με 30άρηδες... Οι ερμηνείες είναι παραπάνω από ικανοποιητικές και ευχάριστες και η ταινία παρακολουθείται με ενδιαφέρον από την πρώτη στιγμή μέχρι και (ειδικά) την τελευταία.. Ότι πρέπει για ένα χαλαρό βραδάκι καλοκαιριού...

Reviews: Juno & Donkey-Punch...

...δεν θα ετοιμάσω..

Sorry, αλλά αρνούμαι... Υπερβολικά αδιάφορα και τα δύο για να ασχοληθώ..

Προτιμώ να μιλήσουμε για Last Chance Harvey και Donnie Darko..

Έρχονται...

Monday, 13 July 2009

Επειδή ως blog έχουμε και τις (μεγάλες) αντιπάθειές μας...

...ο Red Duckling μου κάνει ένα πολύ καλό δώρο!!

Να σαι καλά, φίλε!

Μακάρι να διαψευστώ, αλλά..

Πλήρης, διαβάζω σε διάφορα ρεπορτάζ, είναι πλέον ο Ολυμπιακός στην θέση 3, μετά και την διαφαινόμενη παραμονή του Josh Childress για έναν ακόμη χρόνο στο λιμάνι..

Άσχετα με το τι προσέφερε πέρυσι στην θέση 3 ο Chilli και το τι θα μπορέσει να προσφέρει φέτος, εγώ φοβάμαι πως στην θέση 3 δεν έχουμε κλείσει και, μακάρι να διαψευστώ, αλλά πολύ φοβάμαι πως αν δεν κινηθούμε έγκαιρα, θα το μετανιώσουμε πικρά μέσα στο χειμώνα..

Φυσικά και αναφέρομαι στον Βασιλόπουλο και το πρόβλημα του στην μέση.. Ανεξάρτητα από την γνώμη του καθενός για τις ικανότητες και το ταλέντο του Βασιλό (εγώ προσωπικά δεν τον έχω και περί πολλού), δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει το σοβαρό του πρόβλημα που δεν φαίνεται να περνάει με την θεραπευτική αγωγή και καθημερινά αυξάνεται η πιθανότητα να τον οδηγήσει στο χειρουργείο.. Όπου χειρουργείο σημαίνει το λιγότερο 3-4 μήνες έξω.. Και η όποια επιστροφή, δεν μπορεί κανείς να ξέρει αν θα είναι στο 100%..

Τι κάνουμε τότε μάγκες;;; Θα βγάλουμε τον χειμώνα με Childress και Πελεκάνο;;

Θυμίζω σε όλους πως η επιλογή Γιαννάκη να κινηθεί για McIntyre στον άσο και Hansen στο δύο, δεν σου αφήνει και πολλές επιλογές στην θέση 3.. Αν βγει εκτός μάχης ο Βασιλόπουλος, μένεις με τους 2 προαναφερθέντες.. Ουσιαστικά μένεις με ελάχιστη βοήθεια στην επίθεση (με βάση τα περσινά δεδομένα) και με 2 μόνο επιλογές στην άμυνα (αν κάποιος φορτωθεί γρήγορα με φάουλ δηλαδή, ο άλλος θα έχει να τραβήξει τρελό κουπί..)

Έτσι, sorry κιόλας, θα έχεις χοντρό πρόβλημα τον χειμώνα και θα είσαι ευάλωτος απέναντι σε ομάδες με γεμάτο ρόστερ (και υπάρχουν αρκετές τέτοιες) και "καλά" 3άρια..

Φυσικά, απουσία σχεδιασμού, δεν περιμένω να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με το ενδεχόμενο αυτό.. Το αντίθετο μάλιστα.. Περιμένω να το αγνοήσουν επιδεικτικά, ψάχνοντας τρόπους να δανείσουν τον Τεόντοσιτς ή τον Έρτσεγκ ή ότι άλλη βλακεία τους κατέβει στο μυαλό, και όταν έρθει και τους χτυπήσει η πραγματικότητα κατακούτελα, θα βγει ο... ψαρομάλλης κύριος με την μπάσα φωνή και θα μας συστήσει για μια ακόμη φορά.. υπομονή μπροστά στην ατυχία και τους τραυματισμούς...

'Οπως έγραψα και στον τίτλο, μακάρι να διαψευστώ...

Όχι πάλι κοντό guard ρε γαμώτο!!!

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού, λέει ο θυμόσοφος ελληνικός λαός, αλλά στο λιμάνι δεν ξέρουν από αρχαία φαίνεται..

Ούτε όμως από μπάσκετ φαίνεται να ξέρουν και πολλά.. κι αυτό είναι πρόβλημα..

Δεν έχω καμιά αμφιβολία για την εκτελεστική δεινότητα του McIntyre και τις πολύτιμες λύσεις που θα δώσει στον επιθετικό τομέα (λύσεις απαραίτητες ειδικά τώρα που όπως φαίνεται μένει και ο Childress)

Στην άμυνα όμως τι κάνουμε παιδιά; Greer διώξαμε και.. νέο Greer φέρνουμε; Δεν τους ήταν αρκετές 2 χρονιές εκεί στο λιμάνι για να καταλάβουν πως το κοντό play-maker συνήθως πιο πολλά προβλήματα δημιουργεί παρά λύνει;;

Εκτός κι αν θέλουν να μπουν σε μια λογική του στυλ, ΟΚ, μπορεί να φάει 10-15 απο Σπανούλη ή Νίκολας, αλλά θα βάλει και καμιά 20αριά, οπότε στα ίδια είμαστε.. Λογική μπακαλίστικη φυσικά..

Αλλά τώρα που το ξανασκέφτομαι, πιο κοντά και σ' αυτήν του Γιαννάκη, ε;;;

Sunday, 12 July 2009

Review: Miami Vice (2006)

Τι πήγε στραβά λοιπόν;

Χα, λίγο απότομος τρόπος για να ξεκινάς ένα review, ε;; Ναι, αλλά σ΄αυτήν την περίπτωση, αναγκαίος.. Γιατί όταν μιλάμε για τον Michael Mann δεν μπορείς παρά να έχεις - πολύ - υψηλές απαιτήσεις.. Απαιτήσεις που ο ίδιος μας τις έχει δημιουργήσει με αριστουργήματα όπως το Heat, The Insider, Ali και άλλα..

Να διευκρινίσω εδώ, πως το Miami Vice δεν είναι σε καμία περίπτωση μια κακή ταινία.. Δεν είναι όμως και καλή.. Και σίγουρα είναι πολύ μακριά από τα standards που (μας έχει αποδείξει πως) μπορεί να πιάσει ο Michael Mann.. Πίσω στο αρχικό ερώτημα λοιπόν: Τι πήγε στραβά εδώ;

Νομίζω πως για όλα φταίει το... Collateral!!

Ξαφνιαστήκατε; Μισό λεπτό τότε, να εξηγήσω τι εννοώ.. Η προηγούμενη ταινία του Mann πριν το Miami Vice ήταν το Collateral.. Μια ταινία με τον Tom Cruise, η οποία - αδίκως - είχε χαρακτηριστεί ως μια ταινία χαρακτήρων, με ελάχιστο σασπένς και δράση.. Μια ταινία που, όπως πολλοί είχαν πει, "ξοδεύει" πολύ χρόνο στο να αναπτύξει τους χαρακτήρες που υποδύονται ο Tom Cruise και Jamie Foxx, εις βάρος της δραματουργικής πλοκής και της εξέλιξης της ιστορίας..

Αυτό φαίνεται πως επηρέασε τον Mann, κι έτσι - πιθανότατα υποσυνήδειτα - στο Miami Vice αφιερώνει ελάχιστο χρόνο για να μας συστήσει (και να μας κάνει να ταυτιστούμε) με τους δύο βασικούς χαρακτήρες.. Η ιστορία (που δυστυχώς δεν είναι και ότι πιο πρωτότυπο έχουμε δει) κυλάει με καταιγιστικούς ρυθμούς (επιλογή του ίδιου του Mann βεβαίως), κι έμεις μένουμε χωρίς ανάσα προσπαθώντας να καταλάβουμε γιατί πρέπει να νοιαστούμε για τους κεντρικούς ήρωες και την ιστορία τους..

Μάταιος κόπος..

Όσο κι αν προσπαθεί η - απίστευτη - Gong Li, να δώσει λίγο πάθος, λίγο ζωή, λίγο ενδιαφέρον σ' αυτήν την - χιλιοειπωμένη - ιστορία, το focus του Mann είναι τόσο απόλυτα εστιασμένο στο story, που "ξεχνάει" το πιο βασικό: ο θεατής θα νοιαστεί για την ταινία σου, μόνο αν εσύ τον κάνεις να νοιαστεί για τους χαρακτήρες που του παρουσιάζεις..

Όπως όλες οι ταινίες του Mann, visually η ταινία ειναι χάρμα ειδέσθαι.. Η τεχνική του, ο τρόπος που χειρίζεται την κάμερα και το σκηνοθετικό του βλέμμα είναι πραγματικά.. second to none! Η ικανότητα του να δίνει ένα ιδιαίτερο, ένα μοναδικό, ένα σκοτεινό ύφος σε κάθε ταινία του και να σκηνοθετεί απίστευτα ρεαλιστικές και γεμάτες σασπένς σκηνές δράσης είναι απαράμιλλη..

Ερμηνευτικά, λίγα πράγματα, μιας και - όπως εξήγησα και πιο πάνω - το story κι ο ρυθμός επισκιάζουν κάθε προσπάθεια για δυνατές ερμηνείες.. Κάθε προσπάθεια, είπα; Γράψε λάθος.. Η επιλογή της Gong Li είναι εξαιρετική (τα θερμά μου συγχαρητήρια σε όποιον το σκέφτηκε) και είναι η μόνη που καταφέρνει να σταθεί στο ύψος της ερμηνευτικά.. και ως αυστηρή και commited businesswoman, αλλά και ως a broken woman-in-love.. Όσοι ξέρουν τι εστί Gong Li είμαι σίγουρος πως δεν περίμεναν κάτι λιγότερο από μια τόσο εξαιρετική ηθοποιό..

All in all, απ' αυτά που έχω ακούσει μέχρι στιγμής, ο Mann φαίνεται να ξαναβρίσκει την φόρμα του με το Public Enemies, και πραγματικά ελπίζω να είναι έτσι.. Γιατί για έναν Mann-fanatic όπως εγώ, ταινίες όπως το Miami Vice δεν δείχνουν ούτε το 50% του πραγματικού Michael Mann..

The weeping meadow: Για όσους αναρωτιούνται..

Τεράστιος Θεόδωρος Αγγελόπουλος..

Με αφορμή την ταινία αυτή, καλό είναι να πούμε και κανά δυο πραγματάκια γι' αυτόν τον τόσο παρεξηγημένο Έλληνα σκηνοθέτη..

Σύντομα...

Just say no..

Δεν μπορεί... Μπορεί;;;

Το διάβασα στην ηλεκτρονική zougla και.. δεν μπορεί, δεν είναι δυνατόν να είναι αυτή που σκέφτομαι..

Ερωτικό σκάνδαλο... που «έσκασε» μέσα στο Σαββατοκύριακο, έρχεται να αναστατώσει την σόου μπιζ και... όχι μόνο.

Η είδηση είναι καυτή... Η πασίγνωστη παρουσιάστρια, με τις μεγάλες επιτυχίες στο ενεργητικό της, είναι παντρεμένη με παιδιά και ουδέποτε έδωσε αφορμές για να συζητηθεί έστω και το παραμικρό που θα αφορούσε στην προσωπική της ζωή, γι’ αυτό και η είδηση «έπεσε» σαν βόμβα.

Ο νεαρός επιχειρηματίας, ο οποίος με τις σχέσεις του έχει απασχολήσει αρκετές φορές τα πηγαδάκια της σόου μπιζ, αλλάζει τις ερωτικές του συντρόφους σαν τα... πουκάμισα. Η παρουσιάστρια είπε ψέματα στον σύζυγό της πως θα ταξιδέψει στην Κύπρο για επαγγελματικούς λόγους, αφού είχε κανονίσει ερωτικό ταξιδάκι με τον... καλό της.

Σάββατο πρωί και στο αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος καταφθάνει η παρουσιάστρια συνοδευόμενη από τον σύζυγό της. Ο ανυποψίαστος άντρας της, αφού την... έβαλε στο αεροπλάνο, έφυγε ήσυχος για το σπίτι.

Ο... ερωτύλος επιχειρηματίας περιμένει την αγαπημένη του, μέσα στο αεροπλάνο, καθώς δεν ήθελαν να τους δει κανείς στο αεροδρόμιο. Κάθισαν σε διαφορετικές θέσεις και απλά κοίταζαν ο ένας τον άλλον και χαμογελούσαν. Μόλις έφτασαν στην Κύπρο, πήραν μαζί ταξί, κατευθύνθηκαν προς το πολυτελές ξενοδοχείο και από το Σάββατο το πρωί το παράνομο ζευγάρι δε βγήκε από τη σουίτα ούτε στιγμή.

Το fimotro.blogspot στον αέρα..

Για 3 μέρες υπομονή μας προειδοποιούσε, αλλά τελικά η υπομονή δεν κράτησε παραπάνω από μερικές μέρες..

Τα πρώτα post ήδη έγιναν στο http://www.fimotro.blogspot.com/

Όπως έγραψα και σε προηγούμενο post, είναι στην διακριτική ευχέρεια του καθενός να μπει, να δει και να κρίνει..

Very excited..

..για τις νέες ταινίες που μόλις έκανα upload στο iPhone μου!!

Δείτε και θα καταλάβετε:

Righteous Kill

The Good German

The Weeping Medow

Synecdoche, New York

The Girlfriend Experience