Wednesday, 2 December 2009

Review: The Girlfriend Experience (2009)

Ξεκινάω με μια δήλωση που όσοι με διαβάζουν τακτικά θα πρέπει ήδη να γνωρίζουν: Δηλώνω μεγάλος θαυμαστής του ΣΚΗΝΟΘΕΤΗ Stephen Soderbergh!

Το The Girlfriend Experience ανήκει στην.. "δεύτερη" κατηγορία ταινιών του Soderbergh (η πρώτη είναι η καθαρά εμπορική, hollywood-ιανή), αυτές τις.. πιο καλλιτεχνικές, πιο προσωπικές, πιο μικρές και.. συνήθως πιο ενδιαφέρουσες (τουλάχιστον ως.. σκηνοθετική πρόταση!)

Δεν είναι πάντα απαραίτητο να τρελλαθείς με το σενάριο, την πλοκή ή την ερμηνεία των ηθοποιών στις ταινίες αυτές. Συνήθως, πρωταγνωιστής είναι ο ίδιος ο σκηνοθέτης, που τολμάει να πειραματιστεί, να δοκιμάσει και να προσπαθήσει κάτι διαφορετικό.. Άλλες φορές η.. φόρμουλα πετυχαίνει απόλυτα (βλέπε The Limey), άλλες λιγότερο (Full Frontal). Οφείλεις όμως να δώσεις τρελό respect σ' έναν δημιουργό που δεν μένει στα απλά και στα εύκολα (τα... hollywood-ιανά), αλλά... ψάχνεται και το ψάχνει!

Αλλά ας αφήσω την εισαγωγή και να περάσω στο The Girlfriend Experience.. Μετά το critically acclaimed (αλλά εμπορικά αδιάφορο) Che, ο Soderbergh στράφηκε σε κάτι πιο μικρό, αλλά ουχί (sic) λιγότερο ενδιαφέρον.. Μια σύγχρονη ιστορία (κατά τη διάρκεια της μεγάλης financial crisis στα τέλη του 2008 και τις αρχές του 2009), με πρωταγωνίστρια μια πασίγνωστη performer ερωτικών ταινιών (ταινίες - σκληρού - πορνό κάνει η Sasha Grey, για όσους δεν το ξέρουνε), που έχει στήσει την δική της επιχείρηση (πουλώντας φυσικά το σώμα της, προσφέροντας όμως.. girlfriend experience, και όχι απλό sex) - τι πιο διαφορετικό από τον κόσμο του Che, ε;;

Ο Soderbergh και εδώ παίζει - πάρα πολύ, αλλά πάντα με μεγάλη μαεστρία - με τον χρόνο, πηγαίνοντας μας συνεχώς μπρός και πίσω, δημιουργώντας μια αίσθηση παζλ, στο οποίο ο θεατής καλείται να βάλει τα κομμάτια στην σωστή σειρά! ΟΚ, δεν είναι δύσκολο, αλλά σίγουρα είναι πολύ ενδιαφέρον μιας και βάζει τον θεατή σε μια συνεχή εγρήγορση, σε μια προσπάθεια να καταλάβεις πως θα "κυλούσε" γραμμικά η ιστορία, κι αν αυτό που βλέπεις "ανήκει" στην αρχή, στην μέση ή προς το τέλος της ταινίας.

Από πλευράς πλοκής, η ιστορία δεν είναι μια απλή καταγραφή ή ανάλυση εκείνων των call-girl που αποφασίζουν να δουλέψουν στον - niche - χώρο του GFE (που απαιτεί ικανότητα δεσίματος με το.. "έτερο ήμισυ"), αλλά κυρίως μια ματιά πάνω στην ανάγκη επικοινωνίας των ανθρώπων, όχι μόνο σε σεξουαλικό, αλλά και σε προσωπικό επίπεδο.. Εκεί ρίχνει την βαρύτητα ο σκηνοθετής και αυτός είναι και ο λόγος που εμπλουτίζει την ταινία με μια σειρά από ενδιαφέροντες δεύτερους ρόλους (το boyfriend, μερικοί πελάτες, ένας δημοσιογράφος, ο κάτοχος του site που θέλει να προωθήσει την Sasha με το αζημίωτο φυσικά κτλ κτλ) - όλοι αυτοί δίνουν ουσία στο επάγγελμα της πρωταγωνίστριας και κάνουν πιο ενδιαφέρουσα την αναζήτησή της (οκ, οκ, δεν λέω άλλα!)

Από πλευράς ερμηνείας, πολλά έχουν γραφτεί για την επιλογή της Sasha Grey για τον ρόλο αυτό. Η ίδια είναι απλά εξαιρετική, παίζοντας έναν τελείως κόντρα ρόλο (στον οποίο είναι ντυμένη στο 99.9% της ταινίας!) με απόλυτη φυσικότητα και μοναδική εκφραστικότητα (αλήθεια!). Kudos φυσικά και στον σκηνοθέτη, που κατάφερε και είδε την καταλλήλότητα της Grey για τον ρόλο και που δεν έδειξε καμία απολύτως διάθεση να εκμεταλλευτεί το όνομα και.. day job της, προσθέτοντας - ανούσιες - σκηνές sex στην ταινία! Είναι μεγάλος μάγκας ο τύπος, σας τα λεγα και στην αρχή.

All in all, μια ενδιαφέρουσα ταινία και συνάμα μια καλλιτεχνική πρόταση από τον μοναδικό ίσως σκηνοθέτη που έχει καταφέρει να ισορροπεί με τέτοια μαεστρία μεταξύ εμπορικού και.. πιο καλλιτεχνικού. Σε κάποιους μπορεί η ιστορία αυτή καθεαυτή να μην πει τίποτα, αλλά αξίζει να την δείτε μόνο και μόνο για την σκηνοθετική προσέγγιση του Soderbergh και την επιμονή του να προσπαθεί και να δοκιμάζει πιο προσωπικά project.

Σωστός ο Alex..

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_columns_15_02/12/2009_381651

Οι δύο κόσμοι του ΠΑΣΟΚ

Του Αλεξη Παπαχελα

Ολοι περιμένουμε να δούμε τις επόμενες εβδομάδες πώς θα πάει το ματς ανάμεσα στο παλιό βαθύ και το νέο ΠΑΣΟΚ. Γιατί, όπως εύστοχα επισημαίνει έμπειρο και βαρύ στέλεχος του κυβερνώντος κομματος, «έχουμε απέναντί μας τρία κόμματα αντιπολίτευσης, το ΚΚΕ, τον ΣΥΡΙΖΑ και το βαθύ ΠΑΣΟΚ».

Οι γραμμές έχουν χαραχθεί εκατέρωθεν και δεν είναι πάντοτε ιδεολογικές. Βεβαίως και ζει και βασιλεύει ένα λαϊκό ή λαϊκίστικο ΠΑΣΟΚ, το οποίο αρνείται να καταλάβει ότι υπάρχει δημοσιονομική κρίση στη χώρα ή ότι χρειάζονται πράγματι μεταρρυθμίσεις. Πιστεύει αντιθέτως, πως και το ασφαλιστικό και το δημοσιονομικό λύνονται χωρίς πόνο και αυξάνοντας απεριόριστα τη φορολογία. Αυτό είναι το ΠΑΣΟΚ που στάθηκε απέναντι στις προθέσεις του κ. Γιώργου Παπανδρέου για την αλλαγή του άρθρου 16 του Συντάγματος και το οποίο βρήκε απέναντί του ο κ. Κώστας Σημίτης όταν πήγε να ανοίξει το ασφαλιστικό.

Αυτό, τέλος, είναι το ΠΑΣΟΚ όπως το εκφράζουν τα στελέχη του Πολιτικού Συμβουλίου και που θα μπορούσε άνετα να παίζει παλιές μαγνητοταινίες από αντίστοιχα όργανα του 1980 και κάτι. Πέραν, όμως, των ιδεολογικών διαφορών υπάρχουν και τα προσωπικά. Αυτό το ΠΑΣΟΚ αντιπαθεί σφόδρα δύο ειδών κυβερνητικά στελέχη: τους ανθρώπους της «προεδρικής φρουράς» στους οποίους εμπιστεύθηκε ο κ. Παπανδρέου κρίσιμα πόστα και τα λίγα επιτυχημένα στελέχη που ανέδειξε η διακυβέρνηση Σημίτη. Το ζήτημα είναι απλό και έχει να κάνει με θέματα επαγγελματικής αποκατάστασης, καθώς οι κομματικές «καραβάνες» δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί δεν βρίσκονται οι ίδιοι στα υπουργικά έδρανα.

Το μεγάλο ζήτημα είναι πως ούτε ο κ. Παπανδρέου ούτε και τα κυβερνητικά στελέχη που θέλουν πράγματι να παράγουν έργο μπορούν να το κάνουν αγνοώντας εντελώς το βαθύ ΠΑΣΟΚ. Ηδη το σκορ είναι 2-0 υπέρ του τελευταίου, αν σκεφθεί κανείς τη νίκη Παπουτσή και το άδειασμα Μπιρμπίλη στην υπόθεση του Αχελώου. Και στις δύο περιπτώσεις επικράτησαν οι παλιοί καλοί πελατειακοί κομματικοί υπολογισμοί.

Από εδώ και πέρα το μεγάλο ερώτημα είναι τι θα κάνει ο κ. Παπανδρέου. Υπάρχει βεβαίως και η παλιά ανδρεϊκή μέθοδος σύμφωνα με την οποία «μιλάμε αριστερά, ενεργούμε όμως ρεαλιστικά», που απεδείχθη σωτήρια σε κρίσιμες περιστάσεις. Σίγουρα, πάντως, δεν αρκεί αυτό το «στηρίζουμε όλοι Παπακωνσταντίνου» αν δεν συνοδευθεί με έμπρακτη στήριξή του όταν προτείνει κάτι που δεν αρέσει στον Β ή στον Γ μέσα στο κόμμα ή στην κοινοβουλευτική ομάδα. Ηδη οι υπουργοί που δεν ήθελαν ουσιαστικά να σπάσουν αυγά γιατί φοβούνται το πολιτικό κόστος, τρίβουν τα χέρια τους γιατί θεωρούν ότι έχουν μαζί τους τον πρωθυπουργό. Και αντιστοίχως οι υπουργοί που θέλουν να πάρουν ρίσκα και να αφήσουν έργο, φοβούνται μήπως δεχτούν γκολ, γιατί δεν θα έχουν κανέναν πίσω τους. Γι’ αυτό και είναι εξαιρετικά κρίσιμο για τον ίδιο τον πρωθυπουργό να δώσει το προσωπικό, δικό του, αυστηρό μήνυμα την επόμενη φορά που θα συγκρουσθούν οι δυνάμεις του στάτους κβο με τις δυνάμεις της μεταρρύθμισης.

Tuesday, 1 December 2009

Όλα βαίνουν καλώς!!

Ξέρετε ποιά είναι η μεγαλύτερη νίκη του Ολυμπιακού από το σαββατοκύριακο που μας πέρασε; Διαβάστε τον κ. Νικόλα Βασιλαρά και θα καταλάβετε:

http://www.gazzetta.gr/bloggers/vasilaras/item/58385-τάσεις-μαζοχισμού

Ρε με το ζόρι να τον αναστήσουν τον Ολυμπιακό;

Ποτέ ξανά στο σύγχρονο παρελθόν ο Παναθηναϊκός δεν κατέβαινε με τόσο ευνοϊκές συγκυρίες στον Πειραιά. Και αγωνιστικά αλλά και σε διοικητικό επίπεδο αφού ο Πατέρας έκανε τα πάντα για να πας όπως πρέπει σε μια «ιδιαίτερη» έδρα. Ε και τι κατάφερες;

Να χάσεις με τα χέρια κάτω δείχνοντας νοοτροπία loser ομάδας. Σε δυο εβδομάδες μέσα γκρέμισαν όσα είχαν χτίσει στο 1/3 του πρωταθλήματος και φτου κι απ’ την αρχή. Εστω και από το -1 που δεν λέει και πολλά και δεν χρειάζεται να φέρει πανικό.

Δεν επιτρέπεται να είσαι τόσο καλύτερος στο πρώτο μέρος και στο τέλος να χάνεις και από πάνω. Μιλάμε για τον ορισμό της φλύαρης υπεροχής και της χαλαρότητας στο τελείωμα των φάσεων. Σε αυτά τα ματς πρέπει να «σκοτώνεις» όταν βρίσκεται απέναντι από τον αντίπαλο γκολκίπερ και όχι να είσαι τόσο soft.

Με εξαίρεση τον Ζιλμπέρτο που για μένα ήταν συγκλονιστικός και τον Σισέ που από γκίνια και μόνο δεν βρήκε δίχτυα οι υπόλοιποι (άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο) δεν είχανε καταλάβει ούτε με ποιον έπαιζαν ούτε ότι το ματς ήταν επίσημο και όχι φιλικό.

Μιλούσα στο ημίχρονο με αρκετούς ερυθρόλευκους φίλους μου στο γήπεδο και δεν μπορούσαν να πιστέψουν πως αυτή η ομάδα που είχε σκάσει από το 15’ ήταν μπροστά στο σκορ. Ούτε και εγώ φυσικά.

Κι αν πούμε τέλος πάντων ότι το γκολ οφείλεται στη γνωστή ρέντα του Ολυμπιακού που κάνει γκολ από το πουθενά, το ακόμη χειρότερο δεν το ‘χαμε δει έως τότε. Και αναφέρομαι στη μη αντίδραση των πράσινων. Περίμεναν να φάνε και δεύτερο και ούτε και τότε... συγκινήθηκαν. Στάση 100% παθητική και απόλυτος συμβιβασμός με την ήττα. Κρίμα.

Ο Κατσουράνης ήταν σαν να μην κατέβηκε ποτέ, ο Σπυρόπουλος έκανε μάγκα τον Ζαίρί, ενώ και οι υπόλοιποι στην άμυνα ήταν αλλού γι΄αλλού. Καμία ουσιαστική βοήθεια και από τον Σάλπι που δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να... τρέχει. Αυτό όμως δεν φτάνει σε ματς τέτοιου επιπέδου.

Ο Παναθηναϊκός λοιπόν έδειξε τάσεις μαζοχισμού και άφησε με το έτσι θέλω τον Ολυμπιακό στην κορυφή. Σαφώς και τίποτα δεν έχει τελειώσει, καθώς το πρωτάθλημα θα τελείωνε ΜΟΝΟ σε ενδεχόμενη πράσινη νίκη.

Σκοπός πλέον είναι να μείνεις ενωμένος και να μην διαλύσεις. Είσαι καλύτερος και πρέπει να το βγάλεις και μέσα στο γήπεδο. Δεν γίνεται αλλιώς. Αυτός ο αντίπαλος αποκλείεται να μην σε ξαναφέρει σε θέση βολής.

Σχόλιο: Όλα λοιπόν βαίνουν ΚΑΛΩΣ στο βασίλειο της Παιανίας. Ο ΠΑΟ έκανε μάγκα τον ανύπαρκτο - και τυχερό! - Ολυμπιακό και, παρά τις τάσεις μαζοχισμού, είναι απολύτως βέβαιο πως το πρωτάθλημα θα γίνει ΠΡΑΣΙΝΟ.. Απλά είπαν να παρατείνουν λιγάκι την αγωνία, μην χάσει κι ο κόσμος το ενδιαφέρον του από τόσο νωρίς! Χα χα..
Καμία αυτοκριτική, κανένας προβληματισμός.. ΟΚ μάγκες, συνεχίστε έτσι και θα τα πούμε τον Μάιο...

Κανονικά θα έπρεπε, αλλά..

..δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος!!

Για τα email μιλάω "φίλων" βάζελων (ή απλών αντι-Ολυμπιακών) που με ιδιαίτερα καυστικό τρόπο σχολίαζαν την - προμελετημένη - απόφασή μου να απέχω της blogόσφαιρας το σαββατοκύριακο των δύο derby! Βλέπετε, ήταν τόσο σίγουροι ότι το κάνω απλά και μόνο για να γλυτώσω το δούλεμα..

Θα έφταιγα εγώ τώρα λοιπόν να δημοσίευα αυτά τα email;;

Αλλά, ας όψεται που είμαι... καλό παιδί!! χα χα χα...

Ταινιούλες..

Break (όσο μικρό κι αν είναι..) χωρίς ταινιούλες, δεν νοείται!!

Άφησα λοιπόν για λίγο στην άκρη το The Wire, και είδα δύο ταινιούλες.. Μικρές, αλλά πολύ καλές (και οι δύο!)

9 και (500) days of Summer.. Κινούμενα σχέδια και indie (κάτι σαν) rom-com.. Θα ακολουθήσουν προσεχώς τα δύο reviews!

ΥΓ. Yep, ξέρω ότι χρωστάω ακόμα το review για το The Girlfriend Experience.. Όλα θα γίνουν, όλα θα γίνουν...

Καλό μήνα!!

Μπήκε λοιπόν ο Δεκέμβρης, επέστρεψα κι εγώ στη βάση μου.. Ερμ, στη βάση μου; Όχι ακριβώς, μιας και εξακολουθώ να είμαι σε project που απαιτεί παρουσία εκτός βάσης, αλλά... μην σας κουράζω με λεπτομέρειες..

Ο Δεκέμβρης είναι - σχεδόν - πάντα ένας καλός μήνας, γιατί και αργίες έχει και πληρωνόμαστε και καλύτερα (και γρηγορότερα - άσχετο που τα επιπλέον χρήματα φεύγουν και πιο γρήγορα!)

Τώρα, αν τυχαίνει να είστε και Ολυμπιακοί, τότε ο Δεκέμβρης μπήκε ιδανικά!! Αλλά αυτά έχουμε μπροστά μας χρόνο να τα πούμε...

Friday, 27 November 2009

Another (well-deserved!) break!

Τα λέμε ξανά από Τρίτη..

Ναι, Τρίτη, μετά τα δύο derby και αφού καταλαγιάσει κι ο απόηχος (θετικός ή αρνητικός)

Η ξεκούραση προέχει!

cu..

Και οι υπαίτιοι...


Τα εγκλήματα του καλοκαιριού...


Τι;; Είναι ακόμα στον Ολυμπιακό;;;;

Μα είμαστε σοβαροί;;

Διώξτε τον μωρέ πριν γυρίσουν οι πάντες την πλάτη στην ομάδα!

Αφού δεν μπορεί το παλικάρι, δεν το βλέπετε;;;

Γειά σου ρε παιχταρά...

...που ήρθες από το Χιούστον για να σκουπίζεις πάγκους και να τσεπώνεις εκατομμύρια..

Thursday, 26 November 2009

Δράκο, μάζευτα και... ξεκουμπίδια!!!

http://www.sport24.gr/html/ent/974/ent.329974.asp

Αλλού γι' αλλού ο Ολυμπιακός, έχασε στο Βελιγράδι από την πιο αδύναμη Παρτιζάν των τελευταίων ετών με 86-80 και έδειξε σημάδια κινδύνου 72 ώρες πριν το ντέρμπι με τον Παναθηναϊκό για το πρωτάθλημα. Χαλαροί οι ερυθρόλευκοι στο δεύτερο ημίχρονο, χωρίς πλάνο στην επίθεση. Τσίλντρες και Μπουρούσης προσπάθησαν.

Wednesday, 25 November 2009

Ρε σεις, ήταν αυτός στον Ολυμπιακό;; Πότε;;;

Καθόλου μετανιωμένος για την επιλογή του να υπογράψει το περασμένο καλοκαίρι συμβόλαιο συνεργασίας με τον Ολυμπιακό δεν αισθάνεται ο Τιμούρ Κετσπάγια.

«Κάποιοι δεν με ήθελαν στην ομάδα και πέτυχαν τον σκοπό τους», επισήμανε ο Γεωργιανός τεχνικός σχετικά με το πέρασμά του από τους Πειραιώτες

Αλκμαάρ - Ολυμπιακός: 0 - 0

Ξέρω, ξέρω πως περιμένετε να γράψω κάτι για το χθεσινό ματς. Λογικό!

Πρώτη φορά είδα τον Ολυμπιακό να παίζει τέτοια "επαγγελματική" άμυνα!! Δεν ήταν μόνο πως η άμυνα ήταν άριστα στημένη από τον Ζίκο, αλλά και οι παίκτες εφάρμοσαν το πλάνο όχι απλά κατά γράμμα, αλλά με μαεστρία! Ολυμπιακό με τέτοια αλληλοκάλυψη είχα καιρό να δω..

Δίκαιη λοιπόν η ισοπαλία, σ' ένα ματς που κύλησε ακριβώς όπως θα το ήθελε ο Ζίκο και ο Ολυμπιακός.. Ο Κούμαν ήταν - για τους δικούς του λόγους - υπερβολικά αισιόδοξος πριν το ματς, αλλά η Αλκμάαρ σε κανένα σημείο του αγώνα δεν έδειξε πως το ήθελε πιο πολύ από τον Ολυμπιακό..

Η νίκη θα μπορούσε να είχε έρθει αν είχαμε "κανονικούς" πλάγιους χαφ.. Μ' έναν Γκαλέτι δεξιά και έναν Τζόλε αριστερά για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να είχαμε πάρει και το διπλό.. Αλλά όχι με Ζαιρί, Λεονάρντο.. Αυτό πρέπει να καταλάβει ο Κόκκαλης και όχι αν ο Ζίκο είναι καλός προπονητής ή όχι..

ΥΓ. Τα διπλά με Βέρντερ και Λάτσιο επί Τάκη είχαν έρθει με παρόμοιες τακτικές! Συγκέντρωση στην άμυνα και αντεπιθέσεις φαρμάκι.. Δυστυχώς, το φετινό ρόστερ δεν μπορεί να τα κάνει και τα δύο αυτά..

Ιδού ο ορισμός της εμπάθειας..

Από το mediasoup της κ. Σεμίνας Διγενή, φυσικά...

ΥΓ. Μα, να ασχολείσαι τόσο πολύ με κάποια που - όπως υποστηρίζεις - δεν αξίζει τίποτε, είναι υπερεκτιμημένη και μια σκυ.. ερμ, Κρουέλα Ντε Βιλ στα παρασκήνια με τους συνεργάτες της;; Τσ, τσ, τσ..
Τι να πω;; Αν ήμουν κι εγώ εμπαθής, θα έλεγα πως εδώ κολλάει το άσμα, μαζί μου ασχολείσαι, πόσο.... Ευτυχώς που δεν είμαι δηλαδή!! Χα χα χα...