Saturday, 24 October 2009

Νίκη στο μπάκσετ..

Πάλι καλά, γιατί εγώ τον φοβόμουνα τον Άρη του Κατσικάρη..

Φυσικά δεν ενθουσίασε η ομάδα, ούτε και έπεισε, αλλά τουλάχιστον ήρθε η νίκη..

Βελτιωμένος ο Beverly, λίγα πράγματα - ξανά - από Von Wafer..

Friday, 23 October 2009

Τι άλλο θα πεί ο.. στόμας του;;;

Παναγιώτης Γιαννάκης (Ολυμπιακός): "Δουλεύουμε για να φτάσουμε στην κορυφή. Μέσα από τις προπονήσεις να βελτιώσουμε το παιχνίδι και το μυαλό μας προκειμένου στις δύσκολες καταστάσεις που θα παρουσιαστούν στη χρονιά να ανταποκριθούμε και να παίξουμε το μπάσκετ που θέλουμε."

www.contra.gr/Basketball/Hellas/A1Basket/252947.html

Τι είπε πάλι ο Πάνος;;; Να βελτιώσουμε το μυαλό μας;;;;

'Αντε μάγκες, αφήστε στην άκρη τις μπάλες, πιάστε τα βιβλία και στρώσιμο στο διάβασμα!! Ναι, ναι, φυσική, χημεία, Hello, OK, Λοιπόν, Nitro, Playboy, ότι πέσει στα χέρια σας τέλος πάντων.. Αντε, μπας και βελτιώσετε το μυαλό σας και δούμε και μεις καμιά βέλτίωση στο παιχνίδι σας....

Είναι κρίμα...

...αλλά κανείς από τους υπευθύνους δεν φαίνεται να πήρε το μήνυμα - της απουσίας - του κόσμου στην πρεμιέρα της Euroleague - εύκολο άλλοθι να τα ρίχνεις όλα στο όνομα του αντιπάλου, αλλά είναι έτσι τα πράγματα;;

Εγώ απλά να θυμίσω τι έγινε στην αντίστοιχη(;;) περίπτωση στο ποδόσφαιρο φέτος. Λίγοι οπαδοί στο ματς με την Καβάλα, αρνητικό αποτέλεσμα με αποκαρδιωτική εμφάνιση και... ο Κετσπάγια κατευθείαν απολύθηκε!! Ο Κόκκαλης, τόσα χρόνια στο κουρμπέτι (μέγας σκηνο-θέτης γαρ) το πήρε κατευθείαν το μήνυμα.. Και τώρα δρέπει καρπούς με τον Ζίκο!

Στο μπάσκετ, δυστυχώς, τα πράγματα φαίνεται να είναι αλλιώς.. Και όχι, δεν λέω να απολυθεί άμεσα ο Γιαννάκης (αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει από το καλοκαίρι), αλλά με προβληματίζει ιδιαιτέρως πως κανείς δεν φαίνεται να ασχολείται με το - δραστικά μειωμένο - ενδιαφέρον για την πρεμιέρα του Ολυμπιακού στην Euroleague..

Και ναι, είμαι σίγουρος πως θα μιλήσουν με τους οργανωμένους και τα πράγματα θα είναι καλύτερα τις επόμενες φορές, αλλά... κύριοι, οι οργανωμένοι δεν είναι παρά ένα μικρό μέρος του κόσμου του Ολυμπιακού! Ενός κόσμου που τα πρώτα χρόνια παρουσίας των Αγγελοπουλαίων γέμιζε το ΣΕΦ ακόμα και τις Κυριακές το μεσημέρι.. Ενός κόσμου που στήριξε την ομάδα και τις επιλογές των - νέων - ιδιοκτητών.. Αλλά και ενός κόσμου που βαρέθηκε να κάνει πλέον ΥΠΟΜΟΝΗ χωρίς να βλέπει ελπίδα και όραμα..

Καλό θα είναι να το κοιτάξετε τώρα που ακόμα είναι νωρίς.. Και μην αναλώνεστε απλά στο να περνάτε "γραμμή" στα παπαγαλάκια να γράφουν για το.. πως θα αλλάξει τις ισορροπίες ο Κλέιζα και το πως ο Γιαννάκης έκανε την super επιλογή αφήνοντας εκτός τον Halperin...

ΥΓ. Όχι τίποτα άλλο δηλαδή, αλλά μόλις αρχίσουν οι πρώτες στραβές, αυτά τα ίδια τα παπαγαλάκια θα είναι που θα γράφουν για τα μηνύματα του κόσμου που - και καλά - αγνόησε - προκλητικά - ο Γιανννάκης και οι συνεργάτες του..

Thursday, 22 October 2009

Review: Looking for Eric (2009)

Aaaaah, YES!!!

Πόσο τέλειο συναίσθημα είναι πραγματικά να έχεις μεγάλες προσδοκίες από μια - μικρή - ταινία κι αυτή να σε δικαιώνει 100%..

Φίλες και φίλοι αυτού εδώ του blog, το Looking for Eric είναι ένα πραγματικό διαμαντάκι! Ανακαλύψτε το!!

Αλλά ας πάρω τα πράγματα από την αρχή..

Πολλοί από εσάς ήδη θα γνωρίζετε τον σκηνοθέτη της ταινίας, Ken Loach, και το κλίμα στο οποίο κινούνται - λιγότερο ή περισσότερο - οι ταινίες του. Ε, καλό θα είναι να ξεχάσετε ότι ξέρατε μέχρι τώρα και να τρέξετε να δείτε μια πολύ καλή και φρέσκια ταινία, που σίγουρα θα σας κάνει να νιώσετε καλά, χωρίς να προσπαθήσει να "παίξει" με τα (συν)αισθήματά σας..

Το σενάριο είναι απλό: Ένας πατέρας, φανατικός οπαδός της Manchester United και του (King) Eric Cantona, προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με δουλειά, παιδιά, εγγόνια, πρώην γυναίκα και.. χιλιάδες αναμνήσεις μιας ζωής που.. δεν έζησε, ώσπου μια μέρα δεν αντέχει, το μυαλό θολώνει και προκαλεί ατύχημα με το αυτοκίνητο του. Λίγο αργότερα, δέχεται μια "επίσκεψη" από το ίνδαλμα του (King Eric), που - άλλοτε με συμβουλές στα αγγλικά και άλλοτε στα γαλλικά - προσπαθεί να τον βοηθήσει να βάλει την ζωή του σε μια - σωστή - σειρά..

Τίποτα το εξαιρετικά πρωτότυπο ή ιδιαίτερο σ' αυτό το story - έχουμε δει χιλιάδες φορές ταινίες με.. "από μηχανής Θεούς" και... unlikely heros/saviours.. Τι το διαφορετικό έχει αυτή εδώ η ταινία;;

Έναν πανέξυπνο σκηνοθέτη! Ο Ken Loach, παλιά καραβάνα, ξέρει πολύ καλά τι σενάριο έχει στα χέρια του και δεν προσπαθεί να το πλασάρει ως κάτι πιο έξυπνο από αυτό που είναι.. Παίζει μπάλα με αυτά που έχει και όχι με αυτά που νομίζει (ή θα ήθελε) να έχει.. Έτσι, δημιουργεί χαρακτήρες καθ' όλα πιστευτούς και τους βάζει να αντιμετωπίζουν καταστάσεις καθ' ολα πιστευτές (αυτό λέγεται και ρεαλισμός). Κι εκεί που λες πως βαδίζει στην γνωστή του (σκηνοθετική) φιλοσοφία, σκάει στην οθόνη (από το πουθενά) ο King Eric..

O Cantona, που ακόμα και ως παίκτης είχε μυθικές διαστάσεις (όχι μόνο για τους οπαδούς της Man United, αλλά για όλους τους υγιείς φιλάθλους), εδώ είναι σε έναν ρόλο που του ταιριάζει γάντι.. Πείθει άμεσα ως το - imaginery - alter ego του πρωταγωνιστή Eric και με μια απίστευτη φυσικότητα εμφανίζεται (και εξαφανίζεται) στα κατάλληλα σημεία για να δώσει ώθηση (αλλά ποτέ για να κλέψει την παράσταση)

Ο Ken Loach ισορροπεί με μεγάλη μαεστρία μεταξύ πραγματικού και φανταστικού, δίνοντας ισόποση βαρύτητα και στην (σκληρή) καθημερινότητα μιας αστικής οικογένειας στο (βιομηχανικό) Manchester, αλλά και στην "μαγεία" που έχει ο Cantona ως personna. Το αποτέλεσμα τον δικαιώνει απόλυτα, μιας και η ταινία βλέπετε το ίδιο - πολύ - ευχάριστα και στα δύο επίπεδα..

'Ολες οι ερμηνείες είναι πραγματικά εξαιρετικές. Πιο αβανταδόρικος - φυσικά - ο ρόλος του Cantona, αλλά την παράσταση κλέβει πραγματικά ο Steve Evets, με μια ε-ξαι-ρε-τι-κή ερμηνεία σε όλα τα επίπεδα και από όλες τις απόψεις.. Αφήστε στην άκρη τις υστερίες και τις υπερβολές, εδώ έχουμε έναν ηθοποιό που μπαίνοντας πραγματικά στο πετσί του ρόλου, γίνεται απόλυτα πιστευτός και ως βασανισμένος ταχυδρόμος που (μάταια;;) παλεύει για το καλύτερο, αλλά και ως χαρακτήρας που αρνείται να παραδοθεί και δέχεται (πρόθυμα) το κλείσιμο του ματιού της μοίρας..

Φυσικά, το έχω ξαναγράψει, καλή ταινία μόνο με πρώτους χαρακτήρες δεν γίνεται, και ο Ken Loach (και ο σεναριογράφος Paul Laverty) το ξέρουν καλά αυτό κι έτσι έχουν δώσει μεγάλη προσοχή στους δεύτερους χαρακτήρες, είτε αυτοί είναι η πρώην γυναίκα του Eric, τα step-sons, ή οι συνάδελφοί του στην δουλεία..

All in all, μια πραγματικά ευχάριστη και καθόλα διασκεδαστική και χορταστική κινηματογραφική εμπειρία.. Δεν είναι η ταινία που θα σαρώσει τα βραβεία ή θα σκίσει στο box-office, αλλά, όπως έγραψα και στην αρχή, είναι μια ταινία αληθινή, με πραγματικούς χαρακτήρες, ενδιαφέρουσα πλοκή, δυνατές ερμηνείες και αξιόλογη σκηνοθεσία. Τι άλλο να ζητήσει κανείς;;

Mini-spoiler: Η σκηνή προς το τέλος της ταινίας με τον - αληθινό - Eric Cantona, να φορά την φανέλα της Man United και να σηκώνει τον γιακά (όπως έκανε τόσες και τόσες φορές σαν παίκτης) είναι πραγματικά μεγαλειώδης.. Thanks Eric! Thanks Ken!!

Ώπα, καθήστε μισό λεπτό ρε παιδιά..

Σχεδόν.. διθυραμβικές οι κριτικές και οι αναλύσεις για την χθεσινή πρεμιέρα του Ολυμπιακού στην Euroleague... και όλες - μα ΟΛΕΣ - αχρείαστα ΥΠΕΡΒΟΛΙΚΕΣ!!

Ρε σεις μάγκες, δεν θέλω να πιστέψω πως η τριανδρία (Γιαννάκης - αφοί Αγγελόπουλοι) έχουν κατεβάσει τόσο πολύ τον πήχη.... ώστε να "πρέπει" να χαιρόμαστε με τέτοιες εμφανίσεις σαν την χθεσινή..

Υποτίθεται πως φέτος θες να τα σαρώσεις όλα και χθες έπαιζες με μια πρωτάρα - και την πλέον αδύναμη στον όμιλό σου - ομάδα.. Και δεν παίξαμε δα και κανα φοβερό μπάσκετ.. Μηδέν αυτοματισμοί, μηδέν ομαδικότητα, μηδέν χημεία, μηδέν μαχητικότητα.. ΟΚ, και μόνο η ποιότητα των παιχτών έφτανε για χθες, αλλά... προς τι τα πανηγύρια;;

Αναρωτιέμαι πραγματικά, τι θα κάναμε χθες αν παίζαμε απέναντι σε μια σοβαρή και αξιόμαχη ομάδα... Ή μάλλον, αν θα τα καταφέρναμε τόσο καλά όσο το Μαρούσι με την ΤΣΣΚΑ.... Μια ΤΣΣΚΑ που νίκησε στο τελευταίο σουτ το - εκπληκτικό φέτος - Μαρούσι του Μπαρτζώκα..

Δεν θέλω να είμαι αρνητικός από την πρεμιέρα ούτε να κρούσω κανέναν κώδωνα κινδύνου (ειδικά αυτό το τελευταίο το έχω κάνει από το καλοκαίρι, με αφορμή την παραμονή του - super επιτυχημένου - Γιαννάκη), αλλά τα τόσα πανηγύρια και η τόση αισιοδοξία μου θυμίζουν πολύ τα περσινά.. και όλοι - νομίζω - θυμόμαστε την κατάληξη...

Πιο είδα εγώ ως το πλέον θετικό από χθές;; Ότι ελάχιστος κόσμος πήγε στο γήπεδο! Ναι, μην γελάτε καθόλου. Για μια ακόμη φορά ο κόσμος το πέρασε το μήνυμα: περίοδος χάριτος και... υπομονής ΤΕΛΟΣ!!!! Αν μας θέλετε δίπλα σας, θα πρέπει να μας... ξανα-κερδίσετε! Και πολύ φοβάμαι πως εμφανίσεις σαν την χθεσινή δεν βοηθούν προς αυτήν την κατεύθυνση...

ΥΓ. Beverly και Von Wafer δεν δικαίωσαν - ούτε κατά διάνοια - όσα διαβάζαμε γι' αυτούς στις εφημερίδες.. Δεν βιάζμαι να κρίνω.. Απλά επισημαίνω..

Wednesday, 21 October 2009

Την έκανε με ελαφρά ο Φοίβος.. θα αντέξει η Heaven;;;

http://www.elliniko-fenomeno.gr/?p=5584#more-5584

Ο μουσικοσυνθέτης Φοίβος αποχώρησε από την δισκογραφική εταιρεία Heaven Music. Ύστερα από ομόφωνη απόφαση και των δύο πλευρών αποφασίστηκε η λήξη της συνεργασίας. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο συνθέτης Φοίβος προερχόμενος από την ΜΙΝΟΣ – ΕΜΙ, εντάχθηκε στην Heaven από την ίδρυση της, γράφοντας πολλές επιτυχίες στο ενεργητικό του.

Οι λόγοι της λήξης της συνεργασίας του είναι πολλοί.

Μεταξύ άλλων και η διαφωνία που υπήρχε εδώ και καιρό ανάμεσα στον συνθέτη, και τον διευθυντή της δισκογραφικής εταιρείας, ο οποίος παρενέβαινε στο έργο του, υποχρεώνοντας του από τα μουσικά κομμάτια, να βγάζει τα παραδοσιακά μουσικά όργανα, και να τα συμπληρώνει με μοντέρνους ήχους. Με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μεγάλη κόντρα μεταξύ τους, τόσο που έμοιαζαν σαν ξένοι στην ίδια στέγη.

Ώσπου την λύση έδωσε ο γιος του Κ. Κυριακού. Βρήκε την χρυσή τομή, διακόπτοντας την συνεργασία με τον μουσικοσυνθέτη.

Πληροφορίες αναφέρουν ότι ο συνθέτης Φοίβος, υπέγραψε συμβόλαιο συνεργασίας δύο ετών με την δισκογραφική εταιρεία Universal, όπου είναι βέβαιο ότι πολλά ονόματα καλλιτεχνών που συνεργάστηκαν στο παρελθόν μαζί του, θα τον ακολουθήσουν στην νέα του δισκογραφική εταιρεία.

Η δε Heaven Music, όπως καλά πληροφορούμε ψάχνει να βρει συνθέτες, να αναπληρώσουν το κενό του Φοίβου. Το βλέπω δύσκολο με ένα διευθυντή στο τιμόνι ο οποίος κόβει και ράβει τα μουσικά κομμάτια, μάλλον για “φασονατζήδες, ή κοπτοράπτες θα πρέπει να ψάξει, αντί για συνθέτες.

The Lost Symbol

Πήρα στα χέρια μου το τελευταίο βιβλίο του Dan Brown - συγγραφέα των The DaVinci Code και Angels & Demons - με τίτλο The Lost Symbol..

Ο πρωταγνωιστής παραμένει ο ίδιος, Professor Robert Langdon, αλλά το σκηνικό μεταφέρεται στην Washington D.C.

Θα το διαβάσω και θα ετοιμάσω κι ένα review.. σύντομα..

Διαφορές...

Πως τα φέρνει καμιά φορά η - πόρνη η - μπάλα...

Τη μια έχεις τον Στολτίδη να πανηγυρίζει το γκόλ στο 93' που έδωσε την νίκη στον Ολυμπιακό στο Champions League και λίγες μέρες πριν βλέπαμε όλοι τον.. Σισσέ να πανηγυρίζει το γκόλ στο 94' που... ισοφάρισε την Καβάλα στην Super League..

Μικρές - μεγάλες διαφορές.. το αφήνω σε εσάς....

Tuesday, 20 October 2009

ΝΑΙ ΡΕ ΙΕΡΟΟΟΟΟΟΟ!!!!!!!!!!!!!!

Ο Θέμος "βίδωσε" τον Βίδο..

http://troktiko.blogspot.com/2009/10/blog-post_3059.html

Δεν πρέπει να έχει ξαναγίνει τέτοια επίθεση σε τηλεκριτικό όπως αυτή που έκανε ο Θέμος στον συντάκτη του "Βήματος" Κοσμά Βίδο! Ο τελευταίος έγραψε "κακιούλες" για την εκπομπή "ΌΛΑ" και ο Θέμος του έγραψε ότι πρέπει να φτιάξει το...ντεκολτέ του του για να γίνει ολοκληρωμένη γυναίκα! Όποιος κατάλαβε-κατάλαβε!!!

ΔΙΑΒΑΣΤΕ...

"Ενοχλήθηκε... ή ζήλεψε μια «βιδωμένη» τηλεκριτικός επειδή είχαμε καλεσμένη την Τζούλια και αναρωτήθηκε ποιος σοβαρός πολιτικός θα κάτσει στη θέση της στην εκπομπή μας επειδή μιλάγαμε βασικά για το… στήθος της και την πλαστική που έκανε. ✖✖✖Αν ζηλεύεις, κυρία «βιδωμένη», έλα να σε στείλουμε σε έναν φοβερό γιατρό που κάνει refresh σε όλη τηνκαλή κοινωνία, να σου φτιάξει και το δικό σου ντεκολτέ, για να γίνεις επιτέλους «ολοκληρωμένη». Αφού, κατά βάθος, πάντα το ’θελες. Ετσι δεν είναι; ✖✖✖Κάνε εσύ το… βήμα, κι εγώ θα σε κάνω Ολγα ή Εφη Κυριάκου - διάλεξε μόνο το στυλ που σου ταιριάζει, κοπέλα μου. Αχ, αυτά τα αγοροκόριτσα έχουν κάτι απωθημένα με μένα!"

Σχόλιο: Τι να σχολιάσω τώρα εγώ;; Εύκολο "θύμα" η Μενεγάκη (ειδικά όταν τις επιτίθενται 10 μαζί), αλλά ο Θέμος είναι.. άλλη ιστορία.. Είναι δημοσιογράφος, με καυστική πένα και λόγο που τσακίζει κόκκαλα και ο Βίδος (ή όποιος κρύβεται πίσω από αυτόν) θα πρέπει να βρει κάτι - πολύ - καλύτερο για να τον χτυπήσει από το στήθος της Τζούλιας.. Για να δούμε αν αυτή η ιστορία θα έχει και συνέχεια....

Έχει αγώνα σήμερα...

...και μάλιστα πολύ, πολύ σημαντικό! Ολυμπιακός εναντίον Σταντάρ Λιέγης...

Βλέπω μια μεγάλη αισιοδοξία (και σιγουριά) να βγαίνει από τις εφημερίδες και τις δηλώσεις παικτών και προπονητών.. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό, αλλά επειδή μιλάμε για Ολυμπιακό και έχουν δει πολλά τα μάτια μας, ελπίζω να μπούμε στο ματς με την δέουσα προσοχή και σοβαρότητα..

Οι Βέλγοι έχουν - μια χαρά - αποδεχτεί το ρόλο του μεγάλου outsider και είναι προφανές - τουλάχιστον σε μένα - πως ελπίζουν και εύχονται να τους υποτιμήσει ο Ολυμπιακός...

Ας ελπίσουμε ο Ζίκο και οι παίκτες να μην πέσουν σ' αυτήν την παγίδα...

Δυο ακόμα blogs προστέθηκαν στη λίστα..

Ευχαριστώ τον blogger Στέφανο από την Κρήτη που μου έστειλε link στα δύο του blog..

Ρίξτε τους κι εσείς μια ματιά, αξίζουν τον κόπο:

Το ενα ασχολειται με τα ελληνικα blogs: http://blogo-gr.blogspot.com

Το αλλο ασχολειται με την ελληνικη τηλεοραση: http://vlepo-tv.blogspot.com

Monday, 19 October 2009

Προσεχώς...

Οι ταινίες που μπήκαν στο iPhone μου για αυτήν την εβδομάδα:

- Looking for Eric (2009)

- Public Enemies (2009)

- Let the right one in (2008)

VERY excited!!

Review: Duplicity (2009)

Ξέρω πως το είχα υποσχεθεί για μέσα στο Σαββατοκύριακο, αλλά - χωρίς δικαιολογίες - αν μια ταινία δεν σε εμπνέει όταν την βλέπεις, πως να σε εμπνεύσει να γράψεις γι' αυτήν;

Θα αρχίσω αυτό το review λιγάκι.. ανορθόδοξα.. Ας υποθέσουμς πως αυτή η ταινία δεν είχε την τύχη(;;) να έχει για πρωταγωνιστές την Julia Roberts και τον Clive Owen.. Κι ας υποθέσουμε επίσης πως δεν ήταν η δεύτερη σκηνοθετική απόπειρα του σκηνοθέτη του - υπερεκτιμημένου - Michael Clayton.. Πόσοι από εμάς θα (μπαίναμε καν στον κόπο να) την βλέπαμε;;;;

My point, exactly!!

Γιατί παρόλα τα σκηνοθετικά τρικ και παρά τους - πολύ -γνωστούς πρωταγωνιστές, η ταινία είναι.. επιεικώς μέτρια.. Ο Tony Gilroy προδίδεται και πάλι από το σενάριο του! Που δεν είναι κακό, αλλά δεν είναι και τόσο έξυπνο ή πρωτότυπο όσο ο σκηνοθέτης προσπαθεί να μας πείσει οτι είναι.. Witty; Ούτε καν να το συζητάμε..

Δεν είναι οτι δεν γράφει καλά (πολλές από τις ατάκες χτυπάνε στόχο), αλλά η συνολική ιδέα είναι απλή έως απλοική και η πλοκή είναι εκεί περισσότερο για να σε δυσκολέψει να ταυτιστείς με τους χαρακτήρες παρά για να τους συμπαθήσεις.. Μερικές over the top περσόνες, όπως του Paul Giamatti, προσθέτουν λίγο χρώμα στο σενάριο, αλλά στο τέλος η ταινία παραμένει γύρω από το "ζεύγος" Roberts-Owen, που δυστυχώς - για την ταινία - παρά τις όποιες "ανατροπές" (μας) παραμένει παγερά αδιάφορο..

Λυπάμαι, αλλά σε κανένα σημείο της ταινίας δεν ενδιαφέρθηκα πραγματικά για το αν η Roberts κοροιδεύει τον Owen ή το αντίθετο ή αν την 15η ανατροπή θα την ακολουθήσει κάποια άλλη.. Ειλικρινά, όταν έλαβε χώρα και η τελευταία από αυτές, είχα - προ πολλού -χάσει κάθε ενδιαφέρον...

Σκηνοθετικά, ο Tony Gilroy το ψάχνει πολύ και τις περισσότερες φορές του βγαίνει σε καλό. Εδώ έχει την τύχη να μπορεί να παίξει με τον χρόνο και τις σεναριακές ανατροπές, κι έτσι το αποτέλεσμα είναι αρκετά φρέσκο και ενδιαφέρον.. Σκηνοθετικά μιλώντας πάντα.. Γιατί οι ερμηνείες των βασικών πρωταγωνιστών του δεν έχουν κάτι το ιδιαίτερο, οι δεύτεροι ρόλοι είναι σχεδόν ανύπαρκτοι και η "μάχη" των δύο CEOs waaaaaaay over the top για να γίνει πιστευτή!

Overall, μια ταινία που, στο όνομα συνεχών ανατροπών και εκπλήξεων, μοιάζει πιο πολύ να προσπαθεί να "κλείσει" τον θεατή απ' έξω παρά να προσπαθεί να τον κάνει να ταυτιστεί με την ιστορία των κεντρικών ηρώων (ή ακόμα-ακόμα και να τους βάλει στο τριπάκι να.. διαλέξουν στρατόπεδο και να.. ποντάρουν στο ποιος κοροιδεύει ποιον). Δίχως αυτό η ταινία καταντάει αρκετά ψυχρή και η όποια προσπάθεια για να βγει λίγο - έστω κάποιο -συναίσθημα στο τέλος είναι καταδικασμένη να αποτύχει.. Σαφώς κατώτερο του Michael Clayton, που δεν ήταν και τίποτα φοβερό..

Πολλά πανηγύρια...

Βλέπωντας - συνολικά και αντικειμενικά - το χθεσινό ματς του βάζελου με την Καβάλα, δεν νομίζω πως μπορούν πολλοί να διαφωνήσουν πως η ισοπαλία ήταν το δικαιότερο αποτέλεσμα..

Ο ΠΑΟ ήταν κάκιστος στο πρώτο ημίχρονο και η Καβάλα αρκετά καλή (αλλά όχι super, μην τρελλαθούμε κιόλας), αλλά στο δεύτερο υπήρχε μόνο μια ομάδα στο γήπεδο που προσπάθησε να παίξει μπάλα κι αυτή ήταν ο Παναθηναικός.. Η Καβάλα απλά προσπαθούσε να κρατήσει το αποτέλεσμα, κι αν δεν ήταν και οι Ορούμα, Ονουάτσι (να κρατήσουν μπάλα, να κερδίσουν φάουλ κτλ) μπορεί να είχε χάσει κιόλας!

Αυτό όμως που μου έκανε εντύπωση ήταν οι - έξαλλοι - πανηγυρισμοί των παικτών του Παναθηαικού...

Καταλαβαίνω πως το να ισοφαρίζεις στο 94 είναι - σχεδόν πάντα - λόγος για πανηγύρια, αλλά... όχι όταν παίζεις με την Καβάλα!!! Και όχι όταν αυτό το αποτέλεσμα σε αναγκάζει να έχεις συγκάτοικο στην κορυφή!! Εκτός βέβαια κι αν ελπίζεις πως ο Ολυμπιακός δεν θα καταφέρει να περάσει από το... κάστρο της Καβάλας και χαίρεσει που εσύ κατάφερες να αποδράσεις έστω και με έναν βαθμό..

Η υπερβολική αυτή αντίδραση, εμένα, ως Ολυμπιακού, μου δείχνει δύο πράγματα: πόσο πολύ το θέλουν το πρωτάθλημα στον ΠΑΟ και πόσο αυτό τους πιέζει ψυχολογικά!!

Δεν ξέρω αν στα επόμενα 7 παιχνίδια θα πάρει - πάλι - 19 βαθμούς όπως είπε ο ΠΑΟ, αλλά αναρωτιέμαι ειλικρινά τι θα γίνει στην πρώτη στραβή στο πρωτάθλημα;; Θα επικρατήσει ψυχραιμία ή η πίεση για τον τίτλο θα τα κάνει όλα μαντάρα;;;

Εδώ είμαστε...